Winter of S'arrus

Love

2012-02-13T13:08:00.004+02:00

Daha önce kimse, ona, onu sevdiğimi bu blogda söyleyecek kadar yer edinmemişti bende. Seni seviyorum ve ilk defa gerçekten saklayacak hiçbir şeyim yok. Bu defa kapalı, karanlık bir adam olamıyorum. Bu defa soyutlayamıyorum kendimi. Seni seviyorum.

Ve o kadar çok ki bu, komik bile değil.

Love you so much, can't count all the ways.

Yazmak

2012-02-13T06:58:00.000+02:00

Bir şeyler yazmak istiyorum ama ne yazabileceğim yer var ne de bunları yazmaya cesaretim. Uzun zamandır bu kadar çok... dağılmamıştım. Fazla dağıttım kendimi, toplamaya çalışıyorum bir süredir ancak olmuyor işte.

Bu blog kısa süre sonra sadece belirli kişilerin okuyabileceği bir yer haline gelecek, onu biliyorum ben. Bir dönemi atlatana kadar herkesin görmesini istemiyorum. Eğer düzenli okuyucuysanız (böyle bir şey var mı lan aszsdjasdggaa) yorum falan atın, bana msnden falan ulaşın bir şeyler yapın ekleyeyim sizi de. Yoksa zaten önemli de değildir sizin için buraya yazanlar, çok da önemli değil zaten.

c ya

Sonra

2012-02-13T05:03:00.000+02:00

Her şey çok eksik. Böyle olmuyor.

Kubicki

2012-02-12T19:40:00.002+02:00

Hayatımdan çık, orospu çocuğu. Bu kadar güzel, vurucu çizgiler kullanılmamalı.

Kubicki.

Flash

2012-02-12T19:16:00.000+02:00

Pin-Up & Vintage

2012-02-11T10:14:00.000+02:00

Buraya. Şuraya.

Sonra DeviantArt'ı neden seviyorsun diyorlar.

Hisler

2012-02-11T04:22:00.000+02:00

Bazen bırakıyorum kendimi. Çok hemde. Bırakıyorum, sessiz bir şekilde oturuyorum. Mutsuz değilim ben, bu aralar iyiyim. Ama diyorum ya, bazen bırakıyorum kendimi. O gibi zamanlarda geçmişi hatırlıyorum, geçmişte neylerin değiştirilebileceğini hatırlıyorum. Geçmişe üzüntü ekliyorum, şu anda üzülmeden.

Daima bir şeyler olacak ama bana güç verecek. Daima birileri olacak yanımda. Ben buyum. Dışarıdan göstermesem de, yanında daima birileri olan bir adamım. Gerektiğinde, hak edenleri yanıma alan, hatta omuzlarında taşıyan, diğerlerine değer vermeksizin hükmetmeyi seven.

Hiç bir zaman birinin altında, hükmünde olmayı sevmedim. Buna izin verdiğim nadirdir, genelde bir kadına olur. Ancak dedim ya, geriye baktığımda nelerin değişebileceğini görüyorum ben. Nelerin değişik olması gerektiğini. Her şeyin çözümlenebileceği yolları görüyorum. Ama bunlarla sıkmıyorum canımı, asla sıkmadım. Çünkü bu geçmiş benim gelecekte hata yapmamı engelliyor, beni iradeli ve güçlü kılıyor. Bu benden alacağınız tek ders olur. Bilge falan değilim, ama bir şeyi biliyorum ki yaptığınız hatalara bakıp bir şeyleri değiştirmemek sizi sadece salak yapar, tersini yapmak bilge yapmaz.

İrade, güç güzel bir şey. Hayatta çok kapı açıyor.

Hükmetmek güzel bir his. Çok hem de.

Tanrıcılık oynamak eğlenceli.

Ucuz Roman

2012-02-11T03:51:00.000+02:00

Fazla güzel bir filmsin sen.

Bilmemek

2012-02-11T03:30:00.002+02:00

İnsanlara onların bilmedikleri şeyleri bildiğimi söylediğimde bana inanıyorlar. Onların bilmedikleri şeyleri biliyorum evet. Onların bilmedikleri çok şeyi biliyorum. Bu yüzden bazı şeyleri hayatımdan kolay atabiliyorum, her ne kadar yaparken atamayacakmışım gibi gözüksem de. İnsanlardan bahsetmiyorum, insanlar kolay ve onlarda kusur aramaya başladığında tiksinmesi kolay varlıklar, diğer şeylerden bahsediyorum. İnsanlardan çok daha değerli şeylerden.

Almost

2012-02-09T19:55:00.002+02:00

Almost there, almost there
Feel like we've been getting nowhere

Kahve

2012-02-09T04:35:00.001+02:00

Teri kahve kokuyordu ve biraz da yanık. Nefesi pisti, yanına yaklaşmazdı insanlar. Ve gri bir paltosu, siyah bir şapkası vardı. Güzel durmazdı. Renksiz bir hayat süren bir konseptti, gerçek değildi. İki boyutluydu zaten, üçüncü boyuta hiç ihtiyaç duymamıştı.

Birisinin onu sildiğini hissettiğinde üzülmedi.

Bulmak

2012-02-08T04:45:00.001+02:00

İnsanlar beni dışarıya nasıl anlatırlarsa anlatsınlar, yanılırlar. Bu hataya düşmeyin. Hele benden bir şeyler öğrenmeye çalışıyorsanız, söylediğim her şeyin yalan olmasına hazır olun. Gerçeği ayırmak sizin işiniz çünkü, benden ne öğrendiğiniz beni alakadar etmez. Sizinle alakalıdır.

Bunu yazıyorum ki gelecekte gelip benden bir şey öğrenmek isteyenlere gösterebileyim, lazım olacak.

Eşit

2012-02-07T22:43:00.001+02:00

İnsanlara eşitleriymişsin gibi davranmak hata.

Kurtarıcı

2012-02-07T19:23:00.001+02:00

"Seni seviyorum." dedi, ardından kendini öldürdü. Arkasından tükürüp "Önce kendini sev." dediler, ben ise o sırada şarabı fazla kaçırmıştım.

Model

2012-02-07T09:24:00.002+02:00

Ve arada kendini öldürmeyi hayal ederdi o kadın. Aslında yıkık hayalleriyle alakalı olmaktan çok, karmaşa içindeki zihninden kurtulmak istediği içindi. Zihnini karıştırmış olan insanları sevmezdi, çok zeki değildi zaten. Zeki kızlar görmüştü, kalın kalın kitapları okuyabiliyorlardı. O öyle değildi ama, olamıyordu. Olmaya çalışmıyordu. Bir kaç gülüşüyle herkesi etkilemeyi başarmış, yolu böyle açmıştı.

Kolunda küçük bir delik açarak içine akıttığı sıvı mutluluk yüzünden kendinden nefret ediyordu. Orospu gibi hissetmek onu üzüyordu.

Hissettiği şeylere dayanamayacak kadar güçsüzdü. Ama ne yapabilirdi ki, hayatı boyunca bir baba veya anne figürü olmamış, üniversite ona çok ağır gelmişti. Modelliğe başladığında iyileşmiş ve kendine gelmişti. Yada öyle düşünüyordu.

Aşırı dozdan öldüğünde bile, yıldızlar onu korkutuyordu.

Çocuk

2012-02-07T09:21:00.000+02:00

Çünkü o bir çocuktu ve yatağı duvara yaslı olmadığında uyuyamazdı. Her on iki yaşındaki çocuk gibi bazı takıntılara ve beklentilere sahipti. Her gece yatağının kenarında bir bardak su bırakması da bu yüzdendi, bir gün o bardaktan korkacak bir yaratık görmeyi çok istiyordu, o yaratıktan korktuğundan da çok. Ama beklentileri gerçekleşmedi, yatağın altından bir el uzanıp onu hiç rahatsız edici diyarlara sokmadı ve asla hayalindeki korkularla karşılaşmadı.

Her ok iki yaşındaki erkek çocuğu gibi hayalleri, beklentileri ve korkuları boştu.

Ama büyüdüğünde hep merak etti, acaba hayaller mi boştu, yoksa büyüdükçe anlamsız şeyleri mi önemsemeye başlamıştı? Duygular mantığını ve zihnini mi kısıtlıyordu?

Cevapları hep biliyordu, ancak kendine söylemeye bile korkuyordu.

Oyun

2012-02-07T02:53:00.003+02:00

Artık oyun bitti güzelim, artık bitti. Artık ölüm yada yaşam yok. Ölüm yada yaşamın dansı bitti. Başkalarına da söyledim, başkalarına da anlattım:

Ölüm ve yaşam,
gözde büyütülen iki kavramdı her zaman.

Bir şeyler değişir, bir şeyler değişti. Bir şeyler kapandı, bir kapı kilitlendi, bir zihin toplandı ve bir zihin patlatıldı. Maskeler ve giysiler. Kadınlar en güzel topuklu ayakkabılarını giyindi. Bu yazıyı üstüne alınacaksın, okuyan, ama burada sana dair hiçbir şey yok maalesef. Burayı okuyorsan bilmen lazım ki, bazı şeyler kayıptır. Bazı yazılıp da silinen şeyler, kaçılamayacak gerçekleri içerir. Silinenlere ölüm denir, kalanlara yaşayan.

Ama ben diyorum ki, kafanı kaldır.

Ne ölümdür önemli olan, ne yaşam. Yaşam sadece korkakları cezbeder, ölüm ise sadece salakları. Ben ikisi arasında kalmış bir ruhu, artık kimsenin tapmadığı karanlık bir tanrıçayı arıyorum. Ölüm ve Yaşam arasından beş nehir geçer, bu adam beş nehirde yüzer. Bu beş nehir, artık kapalı olan kapıların sembolüdür. Bu adamın yüzüne bakan kişi, yaşamıyordur artık ve sadece ölüler diyarına devam edebilir.

İnanıyorum ki, bunu okuyanlar depresiflikten veya ölümü ne kadar aradığımdan bahsedip, söylediklerimi anlayamayacak ve benim intihar edip ölmemden korkacaklar. Aradığım şey ne ölüm, ne yaşam, bunu çokça söyledim. Aradığım şey ikisinin arası ve bir insanın hayatında önemli olan tek an. Yaşamadığı bilinen, ama ölmüş de kabul edilemeyen o kısa, dar an. Nehirlerde gezinen adamın yüzüne bakılan o an.

O an, benim en büyük aşkımdır ve en büyük tutkum hep o adama kavuşmak olmuştur. Hayatımda çok az kişi, çok az zamanlarda bunu değiştirme şansı oldu, ama artık çok geç. Artık bitti. Artık kimse değiştiremez. Değiştirebileceğini düşünen olursa, denesin.

Hayatta zevk aldığım tek şey tanrıların nektarı, biraz da tenin tüm tanrılar tarafından hissedilmesi yasaklanmış zevkleriyken, kopamayacağım bir şey olduğunu düşünmeyin. Her şey kafi benim için, her şey istediğim gibi oldu her zaman. İstediğim gibi olmayan şeylerden zevk almasını ve yaşadığımı hissettirmesini sevdim. İnsan olmak bu değil mi? Yaşadığını hissetmeyi sevmek. Ben bu histen tiksiniyorum. Et, kan ve ter kokulu bu bedenden, daha doğru ifade etmek gerekirse bu bedenlerden midem bulanıyor, uzaklaşmak istiyorum.

Çünkü Ferryman beni bekliyor, biliyorum. Ben de onu özlüyorum.

Uç zevklerimden bahsettiğim için özür dilerim, bunu yazınca insanlar beni intihara meyilli ve depresif bir ergen olarak görüyorlar biliyorum. Bunun bir tutku olduğunu göremeyeceksiniz biliyorum. Ve bunun her kelimesinin söylendiği gibi, mecaz olmaksızın yazıldığına da inanmayacaksınız. Olsun, anlamanızı beklemiyorum.

Bu yazın sonu her şeyi değiştirecek zaten, mutlu olacağım nihayet.

Teşekkürler, iyi geceler.

American Daydream

2012-01-27T17:59:00.002+02:00

Why dont you make yourself available?

Sit back, she told me that she wanted it free,

It's easy.

Oh no in love im just an animal,

You said "you want me but you want me to leave"

Until the end

Dönmek

2012-01-27T15:44:00.002+02:00

Bazen insanları durduracak sadece tek bir şey olur ve o da en imkansız, en uzak olandır.

"Beni bekleme, ben öldüm."

İntihar

2012-01-27T00:06:00.001+02:00

Ben bugün hayatımdan iki çok önemli kişiyi çıkardım. İkisinin de çıkma sebeplerini biliyorum, ama bende saklılar.

Ben bugün aynı zamanda intihara karar verdim, zamanı ve yerine kadar her şeyi düşündüm. Çok sıkıldım, yeter artık. Gerçekten artık bir değeri yok pek. Evet karşıma x y z çıkabilir, hayatım toptan değişebilir. Ama çok da önemli değil açıkçası. Hayatımı değiştireceği söylenen her şey daima bana sıkıcı, hafif ve gereksiz geldiler.

Hayat öyle çok süprizlerle dolu bir yer değil, insan eğer beklentilerini kötüye çevirmişse, tam bekledikleri oluyor sadece.

Bu depresif bir yazı değil yanlış anlamayın, cidden çok sıkıldım sadece. İnsanın kendi ölümünü planlayıp, kimsenin durduramayacağı bir şekilde uygulaması her zaman bana çok güzel gelmişti, şimdi büyük finali yapmak için provalara başlama ve eğlenme zamanı.

Not: "Sevgilisiyle kavga etti intihar şeyi yazıyor öööğğ" veya "Aaa salağa bak iki insan hayatından çıktı diye dayanamıyor" diyenlere: Fuck you. Beni tanımıyorsunuz bile.

Bazen

2012-01-25T01:53:00.002+02:00

Uykum geliyor.

Bazı Kelimeler

2012-01-16T02:39:00.000+02:00

Bazı kelimeler var hayatı değiştirebiliyor.

Bazı kelimeler var varlıkları hiçbir şey değiştiremiyor.

Bazı kelimeler kemikleri titretiyor.

Bazıları duvara yaslanıp, sevişir gibi dans etmeyi sağlıyor.

Bazıları ise kendinden geçiriyor.

Nyarlathotep

2012-01-15T12:16:00.003+02:00

"And it was then that Nyarlathotep came out of Egypt. Who he was, none could tell, but he was of the old native blood and looked like a Pharaoh. The fellahin knelt when they saw him, yet could not say why. He said he had risen up out of the blackness of twenty-seven centuries, and that he had heard messages from places not on this planet. Into the lands of civilisation came Nyarlathotep, swarthy, slender, and sinister, always buying strange instruments of glass and metal and combining them into instruments yet stranger. He spoke much of the sciences - of electricity and psychology - and gave exhibitions of power which sent his spectators away speechless, yet which swelled his fame to exceeding magnitude. Men advised one another to see Nyarlathotep, and shuddered. And where Nyarlathotep went, rest vanished; for the small hours were rent with the screams of a nightmare."

Augoru Kuleleri - I

2012-01-14T20:46:00.003+02:00

ve güney diyarlarının neden şimdilerde boş olduğuna dair

Islak sokakları döven ayaklar, havayı ittirip dünyayı biraz daha ısıtan sesler ve eller ile itilip çekilen kapıların ardında, eski bir karanlık dolaşırdı. Bu karanlık, bir kadını kaybetmek kadar belirgin bir tada ve yağmayan bir karın getirdiği diken hissine sahipti.

Karanlığın varlığından ilk bahsedenler, Kadath'a yolculuk etmeye çalışırken kendini Sarnath'da bulmuş eski bilginler olsa da, kimsenin çıkmaya cesaret edemediği dağlarda kaybolmuş bu bilginler, yine de dünya üzerindeki herkesin bildiğinden daha fazla şey biliyorlardı. Bu biraz ürperticiydi tabi, insanlar onları sevmezler ve korkarlardı. Güçleri her ne kadar inanılmaz olsa da, bunları kullanma becerileri de o kadar sınırlıydı.

Bu insanlar Sarnath'dan kaçıp güneydeki kışa ulaşmış ve Augoru Dağlarına beş büyük kuleyi kurmuşlardı. Yıldızları gözlemek için parlak ve boş bir gökyüzü ile, dünyayı araştırmak için karanlık ve kapalı bir gökyüzüne sahiptiler. Kuleler dağın taşlarından yapılmıştı, ancak değerli madene hiç bakmayan bilgeler yüzünden kulenin üzerinde işlenmemiş demir, altın ve kristaller görebilirdi herkes.

Dağların bir tarafında, sonraları Klugghuta veya Yu-ao olarak bilinecek bir çöl vardı. Çölde nadiren gündüz olur, etrafındaki dağların yüksekliği ve dünyanın üzerindeki yeri sebebiyle genelde buz gibi bir havaya sahip olurdu. Kuraklığı yüzünden kar yağmazdı, ancak oraya gidenler keşke kar yağsaydı derlerdi. Bu çölden Hui ve Lommar denilen iki nehir akar, daha güneydeki küçük bir göle dökülürdü.

Dağların diğer tarafında ise bir orman ve bir krallık vardı. Gurghor Krallığı, Sarnath'a kadar uzanan bir ticaret yolunun çıkış noktası olan bir denizci halka sahiplik yapardı. Sonraları ölüm hükmü geldiğinde, bu ticaret yolu güneye inip Augoru kulelerinden geçmeye ve ardından da denize ulaşıp gemiyle Öteki Yerlere gitmeye başladılar.

Augoru'nun Bilgeleri, bu öteki yerleri çok korkuyla ve endişeyle beklediler. Oralardan gelen garip eşya ve hediyeleri kabul ettiler, ancak daima en derin mahzenlerinde sakladılar. Yine de, gelen hiç bir parçayı unutmaz, fiziksel ve ruhsal özelliklerini anlayabildikleri kadarıyla birkaç kitaba not alırlardı. Çünkü zamanı geldiğinde endişelenecekleri şeyi bulmak istiyorlardı.

Böylelikle üç yüzyıl boyunca sabırla beklediler. Kulelerin fildişi salonlarından pek çok bilge ve tüccar geçti. Krallar onlara şüpheyle baktılar ancak dokunmaya cesaret edemediler. Augoru'nun Bilgeleri, hem sakallarını hem bilgilerini büyüttüler bu sayede. Onlar kızdığında korku, onlar rahatladığında huzur vardı. Ancak bu güç, bir süre sonra etraftaki kralları sinirlendirmeye ve kendi tanrı kompleksleri içinde boğulmaya itti. Augoru kurulalı Gurghor Hanedanından dört nesil geçmişti ki, Krallar ve vezirleri bunu daha fazla devam ettiremeyeceklerini söylemeye başladılar.

Kibirleri ve inançları sert, güçlü bir nesle sahipti Gurghor; eski ve korkunç şeylere karşı yıkılmamış bir nesildi. Leng ve Hyperborea'nın hikayelerinden etkilenmeyecek kadar güçlü insanların toplandığı bir kurtuluş merkezi olmuştu son yarım milenyumda. Mnar ve çevresindeki diyarındaki zengin kentlerden uzak olması askeri açıdan bir tehdit oluşturmamasını sağlıyordu. Toprakları zengin değildi, ancak halka istediğini verebiliyordu.

Köyleri dağınık, halkı karmaşık bir şekilde yaşardı. Ancak krallığın en büyük kenti, deniz kenarına kurulmuş olan gri-beyaz taşlı Therak'dı. Therak'ın büyük bir kısmı Sarnath'dan esinlenilerek yapılmış olsa da, onun görkemine yetişemeyeceğini bilen mimarlar kendilerine özgü bir dizayn yapmış ve şehri daha küçük, kısa ve sağlam yapmaya karar vermişlerdi. Sarnath'ın hikayesini biliyorlardı ve kendi ölüm hükümlerini yazmak istemezlerdi.

Şehrin en gözde yeri, Kızıl Tepeydi ve oranın üzerine kurulmuş iki kule ile bir saray vardı. Saray tepenin tam ortasında, doğu batı yönünde uzanır, kuzeyde ve güneyde ise herkesin gidebileceği birer kule bulunurdu. Kulelerden kuzeydeki, uzak diyarlara kadar görebilir ve bazen çok iyi göze sahip insanlar Mnar diyarının tüten dumanlarını hala gördüklerini söylerlerdi.

Güneydeki kule ise bulutsuz günlerde net bir şekilde Augoru Kulelerini gösterirdi. Ancak zamanla bu kule halka kapatıldı ve sadece askerlerin nöbet tutup kulelerden gelebilecek herhangi şeye karşı dikkatle bekledikleri bir yer haline geldi.

Bazı geceler Augoru Kulelerinden çıkan yıldırımlar, alevler gökyüzünü deler ve bulutların dağılmasını veya gökyüzünün acı ile bağırmasına sebep olurdu. Halk böyle günlere alışmıştı gerçi, ancak Kral uzun zaman önce onları bunu yapmamaları konusunda uyardığı halde devam etmelerini gururuna yediremiyor ve her seferinde yumruklarını daha sert sıkıyor, daha kızgın oluyordu.

Sonunda Kral öldüğünde, oğlu onun yerine geçti ve babasının güçsüzlüğünü bilen Genç Kral, aynı hataları yapmayacağına söz verdi. Babasını ve halkını korkak olarak adlandırıp, dağların gölgelerinde yaşamamaları gerektiğini söyledi. Cesur olmalarını ve ancak bu şekilde bu Kuleleri yıkabileceklerini söylediğinde, halk rahatsız olmuş bir şekilde fısıldaşmaya başladı.

Genç Kral, başa geçeli hiç olay olmadığından, açık açık saldırı hazırlıklarına başlayamıyor, sadece planlar kuruyor ve kalın zırhı içinde bilgeleri sürükleyerek kulelerden çıkaracağı günlerin hayalini kuruyordu.

O zamanlar Ticaret yolları Augoru'dan uzaklaşmış, artık dağları es geçip direk denizin ötesine açılır olmuşlardı. Bunun sebebinin Kral olduğu söylense de, aslında Augoru geçen elli yılda çok değişmiş ve karanlığa gömülmüştü. Güney Kule'sinden artık görünmez olmuşlardı, etraflarındaki sis kalınlaşmış ve eski parlak taşları kararmıştı.

Böylelikle bulutlar dağların üzerinden, büyük Gurghor krallığına doğru böyle yayılır oldu.

Orospu Çocukluğu

2012-01-13T15:56:00.001+02:00

Yemin ediyorum orospu çocukluğu ya.

Tiksinme

2012-01-13T15:23:00.002+02:00

Bazen öyle embesilce şeyler yapıyorum ki, kendime karşı oluşan tiksinmeyle bir çeşit temiz enerji kaynağı yaratabilirim. Hata olduğunu bile bile yanlış davranmak ftw.

Yazı Yazmak

2012-01-12T11:33:00.003+02:00

Yazı yazmaktan soğuduğumu fark ettim ya. Umarım bir ara dönerim buraya, yazı yazma şeyimi de kaybedersem çok şey olur çünkü.

I Crave Nothing Else So Much

2012-01-11T14:52:00.004+02:00

As I undress you of Pagan beauty
Who embrace my Sex
with all your passion and strenght
The lost chimera of Virginity
will be your true purity
And thy Crownleyian erotic laws
will rule at last!

Star Wars - Bir Oyun Yöneticisinin Hüznü

2012-01-07T15:40:00.002+02:00

Ulan ben SW oyunu oynatamıyorum hiç. Çok üzülüyorum blog. Güzel senaryo gelmiyor aklıma hiç, nedense aynı sorunu Ejderha Mızrağında da yaşadım.

Operadaki Hayalet

2012-01-07T11:19:00.003+02:00

Operadaki Hayalet'i izledim ve hayatımdan tiksindim. Evet hikaye güzel olabilirdi ve müzikalleri severim ama böyle bir filmin müzikleri bu kadar bayıcı olmamalıydı. Nightwish'in Phantom of the Opera şarkısını dinleselerdi bari, çok kızdım.

Becerememişler resmen öf.

Kapatmak

2012-01-06T02:32:00.002+02:00

Takip edenlere teşekkür ederim ben, uzun zamandır buraya yazıp rahatlıyorum. Ben bugün bir şeyler fark ettim.

Ben bugün istemediğim, kendimden nefret etmeme sebep olan şeyler yaptığımı fark ettim. Ben bugün kendimi sevdiğim kadar sevmediğimi fark ettim. Bunlar yeni şeyler değil tabi, biliyordum. Ancak bugünkü kadar yoğun hissettiğim olmadı.

Biliyorum, fikirlerimi okumayı seven kişiler var. Ancak üzgünüm, ben daha fazla bunu devam ettirebileceğimi sanmıyorum. 2012'nin 6. gününde ben bu blogu terk ediyorum. Bu hiç bir şeyle alakalı değil, kendimle alakalı. Karşılığını alamadığım şeyleri yapmaya başladığımı fark ettim çünkü. Bir kadınla sevişmek için soyunmaya, ardından onun giyinik oturup seni sadece izlediğini fark etmeye benziyor bu biraz, bu hiç hoşuma gitmedi.

Bazen, bloga aktardığım şeyler o kadar özel oluyor ki çekiniyorum artık. Sevmiyorum ben bunu. Karşılığını almak için yapmamıştım ama okuyanlardan bir tepki beklerdim ben, okuttuğum yazıların karşılığında hiç bir şey istemezdim ama en azından bir gülümseme beklerdim.

Evet, daha önce de bloglar ettiğim yerler olmuştu. Elimden geldiğince buraya aktarmaya çalışmıştım hepsini sonra, tek büyük bir yazı grubu olarak. Yeni blog da böyle olabilir, insanların gördüğü bir yere taşınması uzun sürecek ama. Çünkü duygularımı metaforlara ve hikayelere bağlamadan yazdığım ilk şey olacak.

Bunu okuyan kişilere çok değerli şeyler verdim ben. Hatta en değerli şeyi verdim.

Ama eğer buna rağmen kendimi yalnız hissediyorsam, kendi canımı yakmadan üstüme giyinmeye başlamam iyi olur. Hiç kimseyi bırakmak, yapmaya çalıştığım şeyden kaçmak istemiyorum ama yapabileceğim bir şey yok. Öyle çok şey var ki buraya yazamadığım, dayanamıyorum.

O blog belki bir şeyleri atlatma, belki bir şeye kazanma ile son bulacak.

Ve biliyorum, merak etmiyorsunuz. Etmeyin zaten, etmenizi beklemek büyük şapşallıktı.

Ve tahmin ediyorum ki fark edeceksiniz, bu yazının tamamı aslında bir kadına yazıldı, blogu okuyan herkese değil.

İyi günler, görüşmek üzere.

Not: Biliyorum buna susacaksın, umursamayacaksın. Anlıyorum.

Rüya

2012-01-06T00:19:00.003+02:00

Bir daha akşamüstü uykum gelirse uyumayacağım. Çok felaket rüyalar görüyorum, sonra güzel olmuyor.

Ayrıca, sus.

Son olarak. Story of my life.

Bazı

2012-01-05T14:22:00.002+02:00

Buradan bazı insanlara seslenmek istiyorum, madem blogunuz gizli olacak dediniz, bende aynısını yapacağım. Sırf gıcıklık olsun.

Perde

2012-01-03T17:54:00.000+02:00

Elinde, pek de beceriksiz bir şekilde sarılmış yarı-ıslak esrarı kurcalıyordu çocuk. On sekiz yaşlarındaydı, üzerinde garip deri bir ceket ve kot pantolonu vardı. Geçen sene tuttuğu ev kolay kolay ısınmadığından giysileriyle yaşıyor ve olabildiğince kalın giyiniyordu ev içinde bile. Pijama giyinmeyi özlemişti.

Esrarla biraz rahatladıktan sonra, kız arkadaşının iç çamaşırını karşısındaki koltukta unutmuş olduğunu fark etti. Çok hızlı ve sinirli çıkmıştı evden, nasıl çıktığını pek önemsemediği belliydi.

Telefonuna gitti eli. Eski tuşlu bir telefondu ve oldukça iyi dayanmıştı. Orasında burasında çizikleri görülüyordu tabi, eskiydi. Yine de hayatı boyunca unutmayacağı kişilere ulaşmasını sağlamıştı. Sertti, yıllarca düşmesine rağmen hiç bozulmamıştı. Sanki ne zaman düşse biraz daha alışıyordu buna, her seferinde daha az çiziliyordu.

Telefon hakkında bu kadar düşünmek onu gülümsetti. Kilidi açtı ve rastgele bir numara çevirdi. Telefon üç kere çaldı; neredeyse on dakika sürmüştü bu. Nefesinin sesini dinledi. Sonunda telefon açıldı.

"Gelsene, bir iki bira var ve karşılığında beni dinleyebilirsin. Evet. Beni dinlemek zor, biraya ihtiyacın olacak."

Telefonu kapattı, esrardan bir nefes daha aldı ve beklemeye koyuldu.

***

Sabaha kadar sohbet ettiler. Coup de Grâce'den Danse Macabre'ye kadar ölümün her dalını anlattılar birbirlerine. Fotoğraflar gösterdiler, ölümle alakalı. Obsesyonları duvarları süsledi ve gecenin sonunda uyumaya yüz tutmuşken duvarları boyadılar. Siyah ve kırmızı boyaları tükürükleri ve spermleriyle karıştırdılar, duvarları boyarken bir yandan boyayla seviştiler. Hayalleriyle orgazm oldular ve sonunda yerde, boyaların içinde uyuyakaldılar.

***

Joseph ağlayarak uyandığında başı ağrıyordu ve Gregory ortalıkta yoktu. Üstünde bir örtü vardı, ikinci defa bakınca perde olduğunu anladı. Gözlüğünü el yordamıyla aradı ve kısa bir süre içince bulup gözüne yerleştirdi.

Odada taze bir kahve kokusu vardı. Gregory büyük ihtimalle uyanıp kahve yapmış ve dışarı çıkmıştı. Joseph ayağa kalktığında, camdan giren küçük bir rüzgar üşümesine sebep oldu. O zaman, çıplak olduğunu ve vücudunda boya ve çeşitli kurumuş sıvılar olduğunu fark etti. Bir kısmının meni olduğuna emindi.

İyice gerindi ve yerdeki perdeyi ittirip, çıplak ayaklarla ahşabın üzerinde yürüdü. Banyonun suyunu açtı ve dolmasını beklerken aynada yüzüne baktı. Çok yakışıklıydı. Gülümsedi.

Anathema

2012-01-03T08:16:00.002+02:00

...ve Adramelech 3 sene sonra tekrar Anathema dinlemeye başlar.

Kimse

2012-01-03T02:47:00.002+02:00

Kimse seni benim gibi sevemez. Asla sevmeyecekler, sevmediler.

Unutmadan

2012-01-02T23:57:00.001+02:00

Seninle konuşmak istiyorum ben ya. Bana hala saçma geliyor her şey. Hala neden konuşmadığımızı anlamış değilim.

Ayrıca bu blogu 21 kişi takip ediyormuş blogger üzerinden. İnsan merak ediyor, kaç kişi okuyor gerçekten. Sanmıyorum ki 3'den fazla olsun. Sevmiyorum zaten, okumayın. Bu yazılar ne gerçek kişilere yazıldı ne de ruh halimi yansıtıyor. Bazı şeylerin daima bana özel kalmasını ancak bu şekilde, duygularımı çarpıtarak sağlayabiliyorum bu blogda.

Okumayın, takip etmeyin, istemiyorum.

Hikaye

2012-01-02T23:28:00.002+02:00

Eğer bu hafta, bu aralar, istediğim gibi o melankolik havaya girebilirsem, güzel ve uzun bir hikaye yazacağım.

Grand Finale

2012-01-02T08:27:00.001+02:00

Bu yazıyı ben yazmadım, İngiliz asıllı Amerikan arkadaşım, H. G. Jennings yazdı. Yakın zamanda ona anlattığım bir olayın sonucunda benim için ne kadar üzüldüğünü söyledi; o da bu mutsuzluğu hissettiğinde, ilhamı büyümüş. Çok uzatmadan yazıya döneyim.

Kapı kapanıyor, dışarıdaki sesler içeriye gelmemeye başlıyor artık. Soğuk hava dalgası, kapının hızla kapanması ile odada dolaşıyor ve onun yüzüne vuruyor. Karanlık bir şeyler var içeride, karanlık bir şeyler hissediyor herkes. Kimse konuşmuyor ama, kimse ağzını açmıyor.

Mekan değişiyor. Bir tren istasyonu. Yolcular bekliyor, tahta ve uzun zamandır süpürülmemiş bir tren istasyonu. Yolcular bekliyor, yolcular sabırlı. Tren gelmiyor. Asla. Karanlık bir gecenin sonunda, ayakta bekleyen yolcular bir bir ölüyorlar. Sabredecek kimse kalmadı artık.

Bu sefer bir kütüphanede herkes. Üç genç esrar içiyor. İkisi birbirinden nefret ediyor, diğeri ise içmek için çok genç. Birisi ağlamaya başlıyor. Diğeri onun ağlamasına üzülüyor. Ağlayan kalkıp uzaklaşmaya başlıyor. Kütüphane büyük ve soğuk; bir labirentin içinde kayboluyor adam.

Skype'da kısa konuşmamızın sonunda adam bana bunu yolladığında çok mutlu oldum aslında. Güzeldi. Teşekkür ediyorum ona buradan, hoşuma gitti çok.

Gözlerime baktı ve dedi ki "No more". Çok güzeldi bu, yapmam gerekeni biliyordum çünkü. "All the womans you love," diye başladı, "seni üzmelerinden korkmadığın kişilerdi. Hep öyleydi, artık kork."

Bende korktum. Çok korktum. Haklıydı çünkü, yapabileceğim bir şey yoktu. "Daha fazla yazmamalıyım, artık susma vakti geldi değil mi? Are we having fun yet?" dediğimde "Tanıdığım ilk günden beri duygusal bir orospu çocuğusun, toparla kendini biraz. Nefes al." dedi.

Ben de öyle yapacağım. Bu blog bir süre yazılarımı görmeyecek, bir süre uzaklaşacağım. Bilgisayarı açmak bile istemiyorum aslında. Bana ulaşmak isteyenler bunu nereden yapacaklarını biliyorlar, söylememe gerek yok. Ayrıca bu yazıyı yazarak üzdüğüm birileri varsa, eh, lütfen bir seferliğine hoş görün?

İki önceki yazıma yazdığım ama birisinin isteği üzerine sildiğim gibi: "artık yalnızım."

Ve bu, bir insanla olmamak anlamında olamayacak derin, rahatsız edici ve güçlü bir yalnızlık. Yaşamayı öğrenirsem, ölmem gerekmez değil mi?

İyi günler, haftalar ve aylar.
Hissettiklerinizle mutluluklar.

Nokta atışı: Eğer sana özel yaptığım şeye ulaşamıyorsan, tamamına değil adının baş harfine çift tıklaman lazım. Bunu iki gün önce değiştirdim.

İlk

2012-01-02T03:20:00.002+02:00

ilk defa sarhoş oldum galiba.

özür dilerim ya.

Fountainhead

2011-12-28T01:25:00.001+02:00

Bu aralar çok yazıyorum buraya, büyük ihtimalle iki ila üç gün içinde değişecek bu durum. Bana bazı şeyleri zamana bırakmam söyleniyor, ki bu terimin saçmalığından tiksinmişimdir her zaman. Bir şeyleri zamana bırakmanın nasıl bir şey olduğunu görmek isterseniz Fountainhead'i tavsiye ederim. Kahramanın insanların karakterlerinin gelişmesi ve acı, yalnızlık ve doğru olan şeyi bulmaları için onları nasıl reddettiğini görünce ürpermiştim açıkçası.

Bu da 103. ve son seri yazım olsun, bundan sonra buraya asla bu kadar sık yazacağımı sanmıyorum.

İyi geceler.

Ve

2011-12-27T19:40:00.000+02:00

Ve o, bir fırtına kadar kararlı, bir dalga kadar sertti. Seçimleri onu mutluluktan ve huzurdan saptırsa bile, daima aynı taşlı kıyıya vurmaya devam ederdi. Güneş açacak olursa kaybolacak ve huzuru kazanacaktı. Yine de güneşe izin vermemek, onun en büyük arzusuydu.

101

2011-12-27T01:58:00.000+02:00

101. yazımı, 3. senede yazıyorum bu bloga. Umarım bu gelenek devam eder ve 202. yazımı 6. senede yazarım.

Bu yazıyı yazarken, bir kadını düşünüyordum. Link

Bu yazıyı yazarken, oyun aşağıdan parlayıp beni çağırıyor. Kendisi Civilization IV.

Bu yazıyı yazarken Queen of the Damned - Forsaken çalıyordu.

Bu yazıyı yazarken aklımdan Darth Revan geçti.

Bu yazıyı yazarken okulun ne olacağını sordum kendi kendime.

En önemlisi, bu yazıyı yazarken, ilk satırdaki kadını yatağa atmayı hayal ettim.

Hadi dağılın şimdi.

Kızıl

2011-12-25T18:10:00.000+02:00

Banner'daki "renkli" resmin ne anlama geldiğini merak etmiyorsunuzdur, buyurun hikayesi.

Kızıl, Günah/sız'ın tanıdığı birisiydi ve ondan nefret ederdi. Ondan nefret eder ve onun için bazı şeyler yapardı. Mesela sonradan öğrendiğim üzere, Günah/sız, Kızıl'ın bana bu kadar yakın olmasını kıskandığı için bir kaç kere kızmış. Kadınları bilirsiniz, birbirlerini kırmadan birbirlerine laf sokmayı beceren garip varlıklardır. Aynı şeyi bir erkek yapamaz mesela.

Her neyse işin kısası, Günah/sız'ın benden hoşlandığını öğrenmem oldukça rahatsız edici oldu. O dönemler bir başka kızla sevişiyordum çünkü. Ayrılık belgelerini ayarlamaya, kendimi bu işin içinden hızlıca çıkarmaya çalıştım. Tabi Günah/sız'ı bulamayacağımı bildiğimden bir nar ve bir damla bal ile ormanda dolaşmam gerekti.

Kızıl'la uzun süre konuştuk ormanda. Çok uzun. Belki saçları uzun, belki düşünceleri kadar yoğundu çünkü söyledikleri, kendisi fark etmese de. Sonunda yapmam gerekeni yaptım ve siktiri bastım. Çünkü o, benden geleceklere hazır değildi ve yakın olmasını istemiyordum.

Ben hiç popüler olmamıştım lisede, hep yalnızdım. O yüzden kimsenin koluna yatmadım. Pek ağlamadım.

Güzel bir kahve ve duşun altında uzun uzun hayatının nereye gittiğini düşünmek de pek yararlı olmadı açıkçası. Ben de siktir dedim, yeter. O gece cinayet işleyebilecek kadar aşık oldum. Bir kadını hiç bir şey için değil, kadın olduğu için sevdim. En derin, en primal duygularla. Neredeyse bir kurt kadar hayvansı, sert ve sahiplenircesine.

Ve seviştik. Uzun süre seviştik. Bir daha görmedim Kızıl'ı. Pek de umurumda olmadı zaten.

Kendisini bir daha görmek istemedim. İçki stoğumdan biraz harcadım ve masanın üzerine taksi parasını bırakıp odadan çıktım. Bunu hakaret olarak göreceğini düşündüm ve gülümsedim.

Bitch.

Long Gone Day

2011-12-25T07:41:00.001+02:00

Günah/sız hakkında bir yazı daha yazmaya karar verdim. Bu ay/sene bitmeden yazarım umarım.

Ayrıca sitem büyük ölçüde dallanıp budaklandı. Bitirmediğim yarım projelerle dolu olsa da, en azından bir şeylerle ilgileniyorum değil mi?

Nasılım? Kötüyüm açıkçası. Konuşmayı sevdiğin iki kişi olması, diğer insanlardan bulaşıcı bir hastalığa sahiplermişcesine uzaklaşmaya başladığımı fark etmiştim. Bir süre önce bu daha kötü hale geldi, sanırım şu anda bir arkadaşım ve bir tane de ne olduğunu bilmediğim birisi var. Mad Season ve Bauhaus dinleyip kahve yudumluyorum. Uykum garipleşti, bir gün 3, bir gün 15 saat uyuyorum.

Yanlış anlamayın, şikayetçi değilim. Ben seviyorum insanlarla konuşmamayı. Ama bunun bir sorun olduğunu bilecek kadar örnek gördüm. Ha tabi, sorunmuş değilmiş, sikerim. Umrumda değil hiç, yalnızlık, birilerinin olması, birisinin olması. Hep aynı.

Sadece insanların salaklıklarını benden uzak tutun yeter. Sinirlerime yazık.

Edit: Ayrıca avernianshades.com'u son bir ayda 46 kişi ziyaret etmiş. Hayatımı daha dayanılmaz hale getiren herkese <sarcasm>teşekkür ederim.</sarcasm>

Porno

2011-12-24T09:51:00.000+02:00

"Welcome to RedTube, the Home of Porn. Our site is dedicated to all you porn lovers out there. We know you want tits and ass. We know your need for porn, and RedTube is the shrine for your sexual salvation. No matter what strokes you are searching for, RedTube will satisfy the carnal sex instincts of your reptile brain. Since this sex drive is in all of us and you found your way here, it is too late to pretend that you are not a wanker, such as ninety-nine percent of people are, in fact. We do not have to tell you that scientific research in our RedTube Labs proved that watching porn increases your fertility and a regular wank keeps you fit and healthy. Nor do we have to remind you that practice makes perfect, and porn can show you many ways of giving and receiving sexual pleasure. So just feel yourself at home and start browsing our constantly updating vast archive of porn, or create a profile, save and share your favorite porno flicks and get in contact with other porno lovers. We are constantly improving our site and want to provide you with the best free porn experience you can think of. RedTube is yours - your Home of Porn."

Ahahahaha mükemmel.

The First Gate

2011-12-24T02:44:00.000+02:00

Bazen macera, sonunda kazanacağı şeyden daha önemli olur insanın. Bazen maceranın sonunda kaybetme pahasına riske girmek, maceraya ayrı bir anlam verir. Bazen macera buna değer, bazen yaşananlar bunu geçerli kılar.

Macera, daima tutulmayan sözler ve söylenen yalanlarla doludur. Çünkü bu macera, bir veya birden fazla insanın diğer insanların kalabalığını yararak yaşamaya çalıştıkları bir şeydir. Ve macera, kaybedilmeye mahkumdur.

Tıpkı aşk, güven ve umut gibi.

Bazen

2011-12-22T06:29:00.000+02:00

aşık oluyorum.

Bastion

2011-12-19T23:28:00.001+02:00

"Kid is just rages for a while." ve "Sometimes you just need a drink." favori repliklerim oldu.

Oynayın, oynatın. Çok güzel, garip bir oyun.

İçimdekiler Vol #1

2011-12-18T07:43:00.000+02:00

Devamı olacağına emin olduğum için, Vol #1.

Beni yakından tanıyanlar bilir, bir süredir bir hatunla güzel bir ilişki yaşamaktaydım. Bir süre önce ayrıldık (1-2 hafta). Ayrıldığımızdan beri kendimi kötü hissetmedim, bu bana ilginç geldi. Sanırım kendimi hazırlamış ve ilişkiyi bir nevi kafamda bitirmiştim önceden. Güzel.

Gitmesiyle rahatlamam bir olunca, aslında kendimi şaşırdım ben. Daha önce böyle olmamıştı, hiç bir ilişki bittiğinde bu kadar rahatlatmamıştı beni. Çok emek verdiğim ve bunların bir yere gitmediğinin farkındaydım. Ancak bu kadar ağır bir yük altında olduğumun değildim. Herhalde arada sırada sevildiğimi hissediyormuş gibi olmak, bu yükün az olduğu illüzyonunu yaratıyordu.

Oh well, it ended. I'm free. I can fly.

Yeni bir kadına.

Sometimes

2011-12-17T04:06:00.002+02:00

I feel you.

İyi Duygular

2011-12-15T03:58:00.000+02:00

İyi duygular içindeyken yazamıyorum buraya. En derinlerden gelen bir karanlığın noktası burası. Güzel bir şey. Belki de içimdeki karanlığın bir ön izlemesi kadar olsa da, benden bir parça. Yine de, bu yazıyı yazmamın sebebi iyi duygular içinde olmam ve bunu anlatmak istemem.

Burası yeri değil. Burası yeri olamıyor.

İyi geceler.

altıkırkbeşte vapur ve sancı geç saatlerde

2011-12-14T02:08:00.003+02:00

Hiç huyum olmadığı üzere bir şiir yayınlıyorum. Kendisi benim sevdiğim 3 şiirden birisidir.

Bırakın ince kavak seslerini şehrin içinde
paralar yaşlı kızların koynunda yatarken
bırakın köprülerin üstüne yağmur
ve basma perdelerden lânet bize.

Şaşılacak bir dünyada yaşamaktı; öğrendik
şimdi külçeler yüklüyüz şaşılacak bir biçimde
külçeler yüklüyüz ve çıkmak istiyoruz yokuşu
Sokaklar gittikçe katı bizim adımlarımıza

peşimizde bütün bahçeleri boşaltan ter kokusu
yankımız soyunup sevap rahatlığı alınan yataklarda
yürek elbet acıyor esvap değiştirirken
bizden artık akması beklenilen kan da aktı
kovulduk ölümün geniş resimlerinden.

Efsanelerden kovulduk
kan ve demir kelimeleri söyleyince
elbiseler içindeyiz, şehrin içinde
önümüz iliklenmiş, ayakkaplarımız bağlı
kimsenin uykusunun fesleğen koktuğu yok

altıkırkbeşte vapur ve sancı geç saatlerde
eski savaşçılar vesair geçmiyor bulutlardan
çiçek alıp eve götürüyoruz
bunun bir delilik olduğunu bile bile
en ıssız duyguların ucunda karakollar
asmaların altı tuzak ve tuzak caddelerde
külçeler yüklüyüz, çıkmak istiyoruz yokuşu
gözler kısılıp bakılıyor bize.

Biliniyor
bizim mahsustan yaşadığımız
biliniyor
şarkıların sırası bizde
biliniyor
hayat bizden razıdır
biliniyor
otların sarardığı yerlerde güneş
kurşunun değdiği tende heves kalmıştır.

İsmet Özel - Tahrik

Mini

2011-12-12T14:19:00.000+02:00

"Umut, hayal kırıklığına giden ilk adımdır" demişti a_smurf (yanlış hatırlamıyorsam), ogz forumlarında. Üç sene önce falandı sanırım. O zamanlar bana çok saçma gelmişti, umutsuz yaşanamaz derdim çünkü.

Çok şey değişti.

Kadın

2011-12-11T13:04:00.000+02:00

Kızıl dudağı, sürdüğü rujdan çok kan ile boyanmış gibiydi. Güzel, dolgun dudakları onu güzel göstermekle kalmıyor, aynı zamanda insanları korkutacak kadar güçlü gösteriyordu. Kadın güçlüydü. Herkesin gördüğünden de çok. Kıvırcık saçları ve güzel bir beli vardı.

Bir yaz günü, kadın öldü. Dünya değişmedi. Sonbahar yine sonbahar, kış yine kış olarak kaldı. Geldiğinde dünya renkliydi, gittiğinde renksizleşmedi.

Sadece bir kişi eksikti.

Ama biliyorsunuz ya, insanlar o kadar çok hamile kalıyorlar ki, boşluğu hızlıca dolduruldu. Kadın, yerini bir çok küçük insana bıraktı. Bundan bir kaç ay sonra, hayatında çok önemli olmuş insanlar dışında kimse hatırlamayacaktı onu. Çünkü güzellik mezarın ötesinde hatırlanabilecek bir şey olmadığı gibi, zaman geçtikçe kaybolan bir şeydi.

Sadece fiziksel değil, ruhlar da böyleydi.

Bir insan ölüp de ruhu bu diyardan yavaş yavaş uzaklaştığında, dünyanın derinliklerindeki karanlık koridorlar evi olur çünkü. O koridorlar insanlara görmek istemediklerini göstermekte ünlüdürler. Bu koridorlar aynı zamanda ruhları daha da derin koridorlara götürür ve ruh yolunu şaşırıp kayboluncaya dek sapar ve döner. Bazen diğer koridorlarla kesişir, bazen duvardaki, yerdeki veya tavandaki küçük bir delikten başka tünelleri görebilir ruhlar.

Bütün delikler daha yukarıdaki tünelleri gösterir. Çünkü bu diyarın amacı budur, insan aşağıya indikçe üst katı özlemeli ve keşke demelidir. Tıpkı ilk koridora girdiğinde, düşüncelerinde yeryüzüne sonsuz bir keşke ile baktığı gibi.

Zayıf ruhlar çabuk delirir. Bir kaç hafta yeter; ruha gösterilenler onu derinden derinden işleyecek, ufak görüntülerdir çünkü. Bir kaç hafta bu karanlık ve sessiz mağaralarda geçirdikten sonra hala delirmemiş ruhların sayısı oldukça azdır. Güçlüdür onlar, belki de aşağıya inmeden önce deli olanlardır.

Bazen buraya inen ruhlar, köşe başlarında sigara içen adamlarla karşılaşırlar. Her seferinde bir adam. Adamların üstündeki giysiler bir Romalı senatör gibi üstlerini saran beze benzer, aynı zamanda ancak en pis ve unutulmuş arka sokaklarda oturan bir evsiz adamı da andırırlar. Adamlar çeşit çeşittir, her biri farklı bir sigara içer, bazıları puro. Ruhlarla tek kelime konuşmazlar, görmezden gelirler.

Bu karanlık koridorlara girenlerden birisi de, adını şimdiden unuttuğu için kimsenin hatırlayamayacağı bir kadındı. Ölmüştü, uzun süre koridorlara inmemeye çalışmıştı. Ancak koridorlar onu yutmuş ve kancaları derisine, oldukça derine kadar girmiş olan zincirler tutturmuştu. Kadın yürüdükçe kancalar derisini çekiyor, canını yakıyordu. Ama bu yerden nefret ediyordu ve koridorun sadece bir yolu vardı. Oradan çıkabileceğini umuyordu. Oranın daha tanrısız ve kutsallık dışı yerlere açıldığını bilmeden, devam etti.

Başka birisi, O Adam'dı. Bir ruh tarafından "O Adam" diye işaret edildiğinden beri bu ismi kullanıyordu. Tırnaklarıyla granite benzeyen taşları kazmış ve koridorlarda küçük bir delik yapmıştı kendine. Bu deliğin her gün biraz daha aşağıya kaydığına emindi. Yine de mutluydu, yürüyerek gideceğinden daha uzun sürecekti bu yolculuk. Rahat olmanın elinden gelen tek şey olduğunu biliyordu.

Yeryüzü bu tünele girmek isteyen onlarca kişiyle kaplıyken, her gün en istemeyenler girdi. Hak edenler yüzeyde kaldı, hak etmeyenler işkence çekti. Koridorlar böyle işliyordu, amacı ve isteği vardı onların. Her işkence, her ruh, her düşünce, tünelleri daha da derinleştiriyor ve sağlamlaştırıyordu. Bazen düşünürdü bu tanrısız mekan, Babil yıkılmadan önce topraktan duvarlara sahip olduğunu. İnsanların bu kadar kırılgan ama yaygın olmalarının ona sağladığı yararları düşünürdü. Mutlu olur ve gülümserdi. İşkenceleri daha da yükseltirdi mutlu olduğu günlerde.

Bu mekanın karanlık ve çirkin yüzü, ölüler dışında herkese gizli kaldı, dünyanın sonuna dek böyle olacaktı. Burası ne bir cehennemdi, ne bir cezalandırma yeri. Burası bir ayna kadar saf, bir çocuk kadar açık sözlüydü sadece. İnsanlar kendilerini görmekten korktular.

Ve ruhlar böylece, zamanın ve evrenin sonuna dek gelmeye ve sürüklenmeye devam ettiler.

Bitmeksizin. Durmaksızın.

Koridorlar mutluydu.

Bite

2011-12-10T08:56:00.002+02:00

How can we experience ultimate pleasure,

without experiencing ultimate pain?

How can we taste the truly sweet,

without a little bit of the sour?

I have much sights to show you.

I know

2011-12-10T07:26:00.001+02:00

I know baby, i really know.
I'm not your type, i am not him. I cannot be yours, i know.
It is forbidden to crawl for you, i know.
It was just a dream.

Kitap Listesi (Basılacak)

2011-12-03T22:04:00.000+02:00

Bu kışı geçirmek adına bastırmayı planladığım bir takım kitaplar var. World of Darkness sistemini oldukça sık kullanmamı bir yana koyarsak, diğer karanlık sistemlere de bir takım fantezi evrenlerine de göz atmak istiyorum.

Listenin başında, şaşırtmayacak bir şekilde, Trail of Cthulhu var. Büyük ihtimalle Keepers Sourcebook, Player's Guide ve Rough Magicks kitaplarını da eklerim bunun yanına.

CJ Carella's Witchcraft diye bir kitap var, bilemedim bastırıp bastırmak isteyip istemediğimi. Tam olarak nasıl olduğundan emin değilim.

World of Darkness bastırmamak olmaz tabii. Armory ve Armory Reloaded kesin olacak. Innocents bastırmak istiyorum delice, ama pek oynatacağımdan veya kullanacağımdan emin değilim. Reliquary de olacak Armory'nin yanında.

VtR'den The Blood ve Chroniclers Guide olmalı ve tabi ki The Danse Macabre. VtR'den basılacak bu kadar çok kitap varken, pek azıyla yetinmek zorundayım.

Çünkü şu MtA kitaplarını bastırmak daha önemli benim için şu anda: Chronicler's Guide, Keys to the Supernal Tarot, Tome of the Mysteries ve Tome of the Watchtowers. Açıkçası MtA da aynen VtR gibi mevcut tüm kitaplarını okumak istediğim bir sistem. Ne yazık ki ikisinin de çok kitabı var ve toplamam uzun zaman alacak.

Promethean ve Hunter kitapları başka bahara kaldı. Hatalı Geist kitabımı da tekrardan bastırtacağım. -,-

Star Wars Saga Edition, Pathfinder, Fallout PnP ve A Song of Ice and Fire (Green Ronin) ise Core kitaplarını bastırtacağım dört sistem.

O kadar uzun bir liste oldu ki büyük ihtimalle iki parçaya ayırmam gerekecek toplamam biraz zaman alacak.

Olsun, sonuçta kitap.

Hashish Eater

2011-11-30T20:25:00.002+02:00

"Bow down: I am the emperor of dreams;

I crown me with the million-colored sun

Of secret worlds incredible, and take

Their trailing skies for vestment when I soar,

Throned on the mounting zenith, and illume

The spaceward-flown horizons infinite."

-"Hashish Eater", Clark Asthon Smith

Neden

2011-11-02T04:53:00.001+02:00

Her şeyi sor, ancak neden yazdığımı sorma dedi, neden diye sorduğumda çünkü bende bilmiyorum diye cevap verdi.

Kapı - Sonsöz

2011-10-10T05:19:00.001+03:00

Bundan üç sene önce, 5 ekim gecesi, Port More'un ıslak bir akşamında bir araba kazasına kurban gittim. Yirmi yedi dakikalığına ölüydüm. Ne diyebilirim, pazarlığım uzun sürmüştü. O zamandan beri gördüğüm rüyalar o kadar değişti ki, yazdıklarım da değişti. Artık ne iki kelimeyi bir araya koyabiliyor, ne yazdıklarımı anlayabiliyorum.

What can change the nature of a man?

Çoğu anı, çok eskiden kalanlarla benim öz anılarımın karışımı gibi sanki. Bir insandan daha fazlası ve aynı zamanda daha azı oldum gibi sanki. Kutsal değil, saygı duyulacak bir şey değil. Bazı şeyler sadece oldukları gibiler ve sadece oldukları gibi olmak için varlar. Sonuçta, ben de hayatımın geri kalanını böyle devam ettirmeye mahkumum.

Kazadan beri üç sene değişti, ancak bu üç sene önceki pek çok seneden çok daha fazla şey öğrendim. Eğer beni ararsanız St. Marie George kilisesi mezarına bakın. Mezar taşlarının üzerine oturmuş, kahkaha atıyor olacağım. Çünkü ölüm, bir korku kaynağından çok, alacakaranlıkta sohbet edilebilecek bir dost. Vaktinizi ayırdığınız için teşekkür ederim.

Sevgilerimle,

Harry G. Jennings

Taslaklar /#666

Kapı - III - Kızıl

2011-10-05T23:57:00.005+03:00

Kızıl, güzel ve düzgün vücutlu bir kadındı. Saçları kızıl, dudakları dolgun ve göğüsleri erkeklerin ikinci defa bakacağı kadar yuvarlaktı. Yatakta bir takım fetişlere sahipti, ama bunun dışında o gece erkeğin yanında uyumak için onları rahat ettirmekten de çekinmezdi.

Kızıl, yalnız uyumaktan korkardı. Kızıl aynı zamanda, aynı kişiyle uyumaktan da korkardı. Tıpkı yaşlanmaktan, ölmekten, kalem ve yeni kitap kokusundan korktuğu gibi. Şehir ona çok şey göstermiş, çok daha fazlasını yaşatmıştı. Ve bu ona yalnızlık hissini sanki en doğru hismiş gibi hissetmesinde yardımcı olmuş, onu sarmalamış ve kalbine kadar ulaşmıştı.

Şehri tanıyordu Kızıl. Aslında, şöyle desek daha doğru olur: Şehre aşıktı Kızıl. Onu gördüğü ilk andan beri ondan vazgeçememiş, daima onunla olmak istemişti. Bırakamayacağını anladığı nadir şeylerdendi Şehir. Her gece şehir farklıydı, yine de aynıydı. Bu onun için korkutucu olduğu kadar güzeldi. Rahatlatıcı. Bir piyanonun ince seslerinin yanına giden sert ve soğuk notaydı şehir onun için. Yatağına attığı her erkeğin tersine, şehir soğuktu, şehir ondan kaçıyordu.

Yüzükdeki hafif çillerin yanında, küçük siyah bir ben vardı Kızıl'ın. Bir erkek ne zaman öpmeye kalksa, ilk oradan başlarlardı genelde; "Bu geceliğine bunu görmezden gelebilirim" diyorlardı sanki. Bu onu rahatsız etmiyordu. Yaşayacağı gecenin sonunda uyuyacak bir yeri olduğu için mutluydu daha çok. Hiç evlenmemiş, hiç sevmemiş, hiç çocuk istememiş ve ailesini hiç tanımamış bir kadın için fazla rahattı aslında.

Hiç para sıkıntısı çekmemiş, istediği şeyi istediği zaman yapabilmişti. Sigara içmeyi uzun zaman önce bıraktığını hatırlıyordu, ne zaman olduğu konusunda pek bir fikri yoktu. O kadar da yaşlı sayılmazdı; unuttuğu şeylerin suçunu daima kendisine atardı. Bu kovalamacanın, kurtulma çabasının ve güven arayışının yanında, Kızıl üşüyordu. Her gece, o yatakta, ondan bir derece daha yüksek bir vücut sıcaklığına sahip bir erkeğe ne kadar sarılırsa sarılsın üşüyordu.

Asla odasının penceresini kapatmazdı. Üşüyordu ama buna rağmen kapatmazdı. Şehrin onu sardığı hissine bayılıyordu Kızıl.

Asla odasının kapısını açık bırakmazdı. Geceleri asla odasından çıkmazdı. Şehrin o kapıdan gireceğinden korkardı Kızıl.

Hiç bir şeye sahip olmamış, hiç bir zaman bir şey yapma ihtiyacı duymamıştı. Sigara kullanıyordu veya kullandığını sanıyordu, ama ne zaman ve ne kullandığı hakkında pek bir fikri yoktu. İçip içmediğinden emin olamadığında kendi kendine konuşur, sonra da deli olduğunu düşünürdü. Bu durgunluğun, teslim çabasının ve korkunun yanında, Kızıl sinirleniyordu. Her gece, o yatakta, ondan iki kat daha büyük bir adamın etlerini ne kadar parçalarsa parçalasın, sinirleniyordu.

Yüzündeki pembeliğin yanında, neredeyse tamamen beyaz bir teni vardı Kızıl'ın. Bir kadını ne zaman öpmeye kalksa, karşıdakinin ne kadar renkli olduğunu fark ediyordu; "Ne kırmızı bir tenin var." der gibi bakıyordu. Bu kızıl rengi onlardan alırken rahatsız olmuyordu. Günün sonunda o kızıl rengin kendi teninde olduğuna mutluydu daha çok. Hiç durmamış, hiç yalnız kalmamış, hiç yaş ayrımı yapmamış ve ailesinin öldüğünü bilen bir kadın için fazla korku doluydu.

Kızıl'ı tanıyordu Şehir. Aslında şöyle desek daha doğru olur: Kızıl'ı yaratandı Şehir. Onu tanıdığından beri asla yalnız bırakmamış ve daima ona acı vermişti. Şehrin bağımlılığıydı Kızıl. Her gece daha deli, her gece daha sakin ve daha vahşi oluyordu. Onun için güzel olduğu kadar canlıydı, ondan baslenebileceği kadar. Bir kemanın hızlı iniş çıkışları gibiydi Kızıl onun için. Şehrin ona sunduğu her kurbanın aksine, Kızıl onun kölesiydi, Kızıl onu beslemek için her şeyi yapardı.

Kızıl, birisiyle uyanmaktan korkardı. Kızıl aynı zamanda, aynı kişiyle uyanmaktan da korkardı. Tıpkı şehirden, yaşamaktan, sudan ve ateşten korktuğu gibi. Şehir ondan pek çok şeyi saklamış, çok daha fazlasını fısıldamıştı. Ve bu ona korku hissini sanki en coşkulu, en mutluluk verici hismiş gibi yaşamasına sebep olmuş, onu sarmalamış ve beynini zehirlemişti.

Kızıl, güzel ve düzgün vücutlu bir kadındı. Saçları kızıl, dudakları dolgun ve göğüsleri erkeklerin ikinci defa bakacağı kadar yuvarlaktı. Yatakta bir takım fetişlere sahipti, ama bunun dışında o gece erkeğin yanında uyumak için onları rahat ettirmekten de çekinmezdi.

Taslaklar/#665

-Harry G. Jennings

Kapı - II - Gri

2011-10-05T01:04:00.000+03:00

Şehrin aydınlık caddeleri bazen en karanlıklarından daha tehlikeliydi. O caddeler, arıları çağıran çiçek kokusu, sallanan yapraklarıydı. Arılar toplandığında, onların hepsini birden kapabilecek büyük ağızlara sahipti. Şehir açtı. Şehir daima açtı.

Gri, beyaz'ın yükünü daima sırtında hissetti. Daima taşıdı onu. Uzun zaman önce gitmiş sevgilisiydi o. Uzun zaman önce onu bırakmamıştı, bu modern ışığın altında hala bırakmak istemiyordu. Gri yaşlıydı. İçindeki böceklerin onu kemirdiğini, hissedebiliyordu. Böcekler kemirirken "Öldün sen!" diyordu bazen "uzun zaman önce öldün! Çürümeye bırak artık kendini!".

Gri ise asla durmaz, asla önüne bakmazdı. Basamakları bir tüy hafifliğinde, sekmeden çıkar, merdivenleri rahat rahat inerdi. Adımları yavaş, kafası toplu ve ne istediğini bilen birisiydi. Mutluydu aslında, sanıldığından daha mutlu. Kimse ona derdini sormazdı, derdi yoktu çünkü. Çürüdüğünü, uzun zaman önce öldüğünü kimseye anlatmazdı. Şehrin gözlerinin içine bakmıştı o, onu eski bir dost gibi karşılamış ve hayatına devam etmişti.

Sokaklarda attığı adımlar ses yapmaz, aynaya baktığında yüzünde hiç bir şey görmezdi. Dudaklarını araladığında şehir duyulurdu yalnız. O sesi duyan herkes sarhoş olur, pantolonunu ıslatırdı. Şehri görenlere bir lanet, bir ödüldü bu. Yine de Gri zaman zaman düşünürdü, kucağında yatan sevgilisiyle, Şehir mi onların, onlar mı şehrin kabusuydu.

Cevapsız gecelerde oturduğu deri koltukta uyuya kalırdı. Cevap bulabildiğini düşündüğünde ise sabah genelde kendini yatakta bulur, büyük rahatlığı ona umut verirdi. Yalnızlığı onu sarar, şehrin ellerinin vücudunda gezdiğini hissederdi böyle geceler ve gündüzlerde. Uzun zaman önce onu hatırlayan birileri olacağına dair umudunu kaybetmişti. Uzun zaman önce, şehir ona birilerinin onu tanıdığını unutturmuştu.

Yağmurlu akşamlar ve gecelerde adam viski ve puro içmeyi severdi. Puroyu yakar ve küllüğe koyardı. Dudaklarına götürmeyi sevmez, dumanı içine çekmekten daha çok hoşlanırdı. Grotesk döşenmiş oturma odasındaki deri koltuğu onun sevgilisinden sonra en büyük varlığı ve en büyük rahatlığıydı.

Şehrin ne olduğunu biliyor ama ona karşı gelmiyordu. Gelemeyeceğini biliyordu çünkü, yaptıklarını görmüştü. Ancak hiç durup düşünmedi, sevgilisinin şehrin işi olup olmadığını. Hiç düşünmedi varlığının bir lütuf mu bir eğlence mi olduğunu. Şehir onları böyle güzel ve rahat bir biçimde sarmalarken, şehirden hiç kaçmaya çalışmadı Gri. O gece huzurlu bir uykuya daldı.

O gece şehir onun deri koltuğunu kırdı.

O gece Şehir onun sevgilisini kaçırdı.

Taslaklar/#664

-Harry G. Jennings

Kapı - I - Şehir

2011-10-04T03:41:00.001+03:00

Şehir, içindekileri bir karadelik gibi çekiyor, onları bir canavar gibi yutuyordu. Şehir karanlık, acımasız ve dağınıktı. O, dünyadaki en büyük avcı, dünyanın en güçlü dişlerine sahipti. Dişler birer dağ gibi uzanıyor ve en altından en tepesine kadar camlarla kaplanmış, parlıyordu. Avlarının kanı onu her gün temizliyor, damarlarından akıttığı her damla ona geri dönüyordu.

Şehir, mükemmel avcı ve mükemmel avdı.

Çok az kişi onun ne olduğunu anlayabilmiş, çok daha azı ona karşı çıkmaya cesaret edecek kadar güç bulabilmişti. Kızıl ve Gri, bunu yapabilen nadir insanlardı. Birbirlerini bir kaç kez görmüş, içgüdüsel olarak tanımış ve gülümsemişlerdi. Tabi, bu kadar acınası bir hayata sahip iki kişi, asla birbirlerinin gözlerine bakmaz veya iki kelime etmeyi düşünmezlerdi.

Kızıl, şehrin sokaklarında dolaştığında ona bakan gözler hissederdi. Bu bakışlar bir insana ait olduğunda rahatlardı; eğer bakışları atan hiç insan yoksa, o zaman sıkıntıydı onun için. O kolay korkar, yalnız uyumayı sevmezdi. Daima gecenin karanlığında yanına bir kişi alır kendine, onun sıcak kollarına sarılarak uyurdu.

Gri ise tam tersine, hayatını bir kişiye adamıştı -ona Beyaz derdi. Beyaz, güzel birisiydi ve Gri asla onu ağzından düşürmezdi. Daima onu anlatır, daima onunla olan anılarını düşlerdi. Beyaz, Gri doğmadan önce ölmüştü. Gri onun yükünü yanında taşır, zaman zaman kucağına alır ve yolları öyle geçerdi. Beyaz'ın ağırlığını hissetmediğinde yürüyemeyecek kadar korku dolardı.

İşte şehir, onu öğrenen iki kişiyi böyle cezalandırmış, böyle korkutmuştu onları. Yakalarını bırakmıyor, hangi köşeyi dönseler onlara bir karanlık veriyor, cesaretlerini son sınırlarına kadar test ediyordu. Gri ile Kızıl bunu dert etmemiş ve yollarına devam etmeye çalışmış olsalar da, şehir buna izin vermiyordu. Şehir unutmazdı. Şehir affetmezdi.

Gri ve Kızıl gün içinde yola çıktılarında, atların yere vuruşu ve tramvayların gürültüsü arasında, yerin altında, şehrin onları yutmak için can attığını ve midesinin guruldadığını duyabiliyorlardı. Çoğu zaman kafalarını sallar ve yollarına devam eder, anti-depresanlarını alırlardı. Ancak bir süre sonra bunun yeterli olmadığını anlayınca Kızıl daha ağır şeyleri denemeye başladı, Gri ise kendine fiziksel acı hissettirerek unutmaya çalışıyordu.

Ancak 27 Mart sabahı saat 6 civarında Gri ve Kızıl çocuklarında bile hatırlamadıkları bir rahatlıkla uyandılar. Gözleri anlamsız bir biçimde ağrıyor, kafalarında bir şarkı sözü dönüyordu. Şarkının ne olduğunu anlamadılar, önemsemediler.

Gri, çürüyen kadınının vücudunu kucakladı ve evinden dışarıya çıktı.

Kızıl, üzerine giysisini giydi ve tanımadığı adamın evinden dışarı çıktı.

Şehir açtı. Şehir zekiydi.

Taslaklar/#663

-Harry G. Jennings

Kapı - Önsöz

2011-09-27T22:40:00.000+03:00

Biliyorsunuz, uzun zamandır bir şey yazmadım hiç bir yere. Bunun sebebi benim ilhamımı kaybetmem veya hayran mesajlarından sıkılmam olarak gösterilebilir. Ancak bu durumun sebep çok farklı ve uzun zamandır anlatmak istediğim, üzücü ve tedirgin bir yere doğru uzanıyor.

1996 senesinin kışında yazdığım ilk hikayenin robotlar üzerine olduğunu, sadık takipçilerim bilir. Bu hikayenin hiç tutmadığı ve hiç bir hikaye kitabında yayınlanmadığı, sadece kendi kişisel sitemde mevcut olduğunu da aynı kişiler biliyordur. Başarı kazanan ilk hikayem, aynı zamanda uzun soluklu ilk roman denemem olan Magista, Kıyametin 7 Günü olmuştu. Satış rekorları kırmasa da, insanların beni gelecek vaat eden bir yazar olarak görmesinin sebebiydi.

Tabi bu hikaye pek çoklarının başlangıcı ve tabi benim ünlü Kıyamet Seri'min ikinci kitabı olan Spiritus, Kıyametin 7 Haftası -ki bu kitap tam 5 sene sonra, 2002 yılında çıkmıştı- adlı kitabımı yayınlamamın sebebi olmuştu. İki sene önce, serinin arasına giren pek çok kitabı bir yana itip, üçleme halinde seriyi bitireceğimi açıkladığımda, işlerin bu kadar sarpa saracağından emin değildim.

Aurum, Kıyametin 7 Saati ile ve diğer kitaplardaki felsefi sorgulamalar ile insanların sosyolojik davranışlarına dair düşüncelerime bir nokta koyacak ve Kıyamet Serisine bir nokta koyup rahatlayacaktım. Karşıma çıkan en küçük engel, kitaplarımın basımını ve dağıtımını üstlenen firmanın (Alexander Yayıncılık Hizmetleri Tic. San. Ltd. Şti. Shit, Fuck, vs vs.) gönderdiğim ilk versiyonu beğenmemiş olmasıydı. Neden beğenmediklerini sorduğumda bir cevap alamıyordum; bu nedenle firmaya rest çektim ve oynadığım kumarın sonucuyla karşılaşıp, başka bir yayıncılık ile anlaştım.

Kitabı yazmaya başlamamın üzerinden 7 ay geçtiğinde, en büyük sorun ile de karşılaşmış oldum. Hatırlarsınız, bir kazaya kurban gittiğim ve şans eseri kurtulduğum söylenmişti. Kısa süre sonra yalanladığım haberin arkaplanında çok daha fazlası döndü esasında. Bu basıma vermediğim, sadece internet üzerinden yayınladığım hikayem, olayın asıl durumunu ve vahametini kavramanız adına bir yol gösterici olacaktır. Tek korkum, hikayeyi tamamlayamadan aranızdan ayrılmaktır. Bu nedenle, bu hikayeyi bu gece, sabah olmadan bitirmeyi planlıyorum. Mart 27'nin sabahında, bu hikaye bitecek. Ve ben bir huzura kavuşabileceğim umarım.

Umarım hikayeyi dinler ve beni anlarsınız,

Sevgilerimle,

Harry G. Jennings
Taslaklar/#662

2010 Mayıs

2011-09-23T23:44:00.000+03:00

2010 mayısının 14'ünde bir yazı okumuş ve bloguma yazmışım. Sanırım senelerdir dinlediğimi fark ettiğim tek tavsiye bu. Üzücü.

http://winterofsarrus.blogspot.com/2010/05/yaznn-sahibi-httplynxlynxful.html

Bu arada burayı kimsenin okumadığının farkındayım. Yazmak hoşuma gidiyor ama. Yalnızken oturup konuşmak da hoşuma gider benim. Bazen insanın en iyi dinleyicisi hava oluyor, titreşiyor, sıkışıyor, genişliyor ve senini duymanı sağlıyor. İnsanın bazen havayla dans edesi geliyor.

U're so beutifuuuuull diye bir şarkı dönüyor arkada, pek takip etmiyorum sözlerini. İlginç. Eskiden şarkının sözlerini öğrenmek büyük önem taşırdı. Hm.

Soooo awaaay

Yet

2011-09-23T03:01:00.000+03:00

Yeterince depresif bir yazı yazmak için yeterli kafaya sahip değilim, biliyorum. Bu yazı da o kontrol dışında gelen ve belkide kelimelerin seçilmeden çıktığı yazılardan birisi olmayacak. Ama arkaplanda bir müzik var ve bu müzik can sıkıcı.

Şarkıyı bir yana alırsak, bir kız vardı ve o kız benim güven ve kendine saygı denilen şeylerimi emdi. Ben bu kızla karşılaştım ve en azından ona söylemek istediğim şeyleri söyledim. Tedirgin miyim? Sadece bir kaç kişinin bana bakış açısını değiştirmiş olabileceğim için. Yoksa rahatım, daha iyi oldu. Nefret kötü bir şey, ancak sizden nefret eden bir Adramelech'in öfkesini çekmemek iyi oluyor. Kontrolünü kaybediyor, insanların boğazına uzanmak adına hamleler yapabiliyor.

O kişinin zaten burayı okumadığına emin olduğumdan, rahatım. Bunları okusa neler düşüneceğini, egosunun nasıl kabaracağını ve kendini nasıl bir şey sanacağını biliyorum çünkü. Tek bir şans bile vermemek istiyorum, bu kadar katıyım. Tek bir koz bile olmamalı elinde. Hatalarımı, söylediklerimi sayıyorum. Herkesin yaşadığını hissetmesi için bir tanrıya ihtiyacı vardır diye düşünüyorum, benimki Nemesis.

Drive Fast, Take Chances adlı şarkı her dinlediğimde tüylerimi ürpertiyor. Şarkının ismi önemli bence, duyduğumda güzel bir tatmin hissi veriyor bu şarkının ismi. Şarkıyı dinlerken anlıyor insan, sarhoş bir şekilde motora binip gece yola çıkmayı anlatıyor şarkı. Ayık bir şarkı değil. İşi şansa bırakmak, hızlı kullanmak güzel şeyler. Umarım bir gün şansım olur buna.

Hayatımın dönüm noktası denilebilecek üç müzik grubu, metal/rock dinleme sebebim olan Anathema, mistik ve gothic seslere, özellikle kalın seslere bayılmama sebep olan Moonspell ve tarzları yüzünden ağlarken güldürebilen Bauhaus oldu. Hollow Hills nasıl bir şarkıdır? God in an Alcove nasıl bir sestir?

Kafamı koyup uyumak istiyorum. Kafamı koyduğum anda uyuyabilmek istiyorum.

Bombilibambom Atış

2011-07-26T03:39:00.001+03:00

"Bir şey itiraf etmek istiyorum.

Orta okul yıllarında herkes geğirmenin ve yere tükürmenin kuul bir şey olduğunu düşünürken morgue666 adlı siteye girip, bilenler bilir, o yaştaki bir çocukta pek hoş olmayan anılar bırakabilecek 'gore' resimlere bakmayı severdim. Korku filmlerinde kahkaha atmama sebep olan bir hadise olmuştu bu. Son senedir o tip resimleri görünce uykum kaçıyor. Ayrıca aynı vakitten beri kan görmekten korkuyorum."

Bir süredir aklımda dönüp dolaşan bir paragraftı bu, rahatladım.

Pandæmonium XIII - Durmak Yok...

2011-05-16T16:27:00.002+03:00

...orospu çocukluğuna devam.

http://haber.mynet.com/detay/guncel/beyoglunda-cift-kisilik-koltuk-yasagi/571343

Pandæmonium XII - 6.45 Kitaplarının Giriş Yazıları

2011-05-09T02:58:00.000+03:00

Sanırım küçüklüğümde, High Fantasy'e başlarken birden bire kendimi daha karanlık, daha Low Fantasy içeren, yoğun ve derin düşler kurmamı sağlayan şeydir 6.45 yayınlarının giriş yazıları. Çocukluğumda babamın söylediği ama unutamadığım hiç söz olmadı benim. Ama şu sözü hiç unutmadım.

"...ve sancı, geç saatlerde."

Yakın zamanda, bunun beni okuduğumda ürperten bir şiire ait olduğunu öğrendim. Aynen şöyle diyor:

"altıkırkbeşte vapur ve sancı geç saatlerde
eski savaşçılar vesair geçmiyor bulutlardan
çiçek alıp eve götürüyoruz
bunun bir delilik olduğunu bile bile"

Ve bir tane daha var aklımda. Bilemiyorum bu da mı bir yerlerdendir.

"uzasın her şey, uzatmalar oynansın. cd'leri bana bırak, alınırım. ve bir daha alkolsüzken benimle fazla konuşma."

Altı sene oldu bunları ilk okuyalı, hala ilk günkü gibi ürperirim.

Pandæmonium XI - Lex Talionis

2011-05-02T15:23:00.001+03:00

Savaş kuralları olan bir şey değildir, savaşta sadece taktik ve bilgi vardır. Düşmanıyla fare gibi oynayan bir komutan bile sıkılır, ölümcül darbeyi vurur sonunda. Savaşa giriyorsan, düşmanına karşı çırılçıplaksındır. Çünkü savaş, ahlak veya kural işi değildir.

Eğer bir adama yumruk atıyorsan, o adamın senin zayıf noktalarına tekme atmasına razısındır. Yumruk atıyorsan, öyle yaptığı için şikayet edemezsin. Seni yerde tekmelediğinde, asla dönüpte haksızsın diyemezsin. Saldırmadan önce düşünmen gereken şeyler bunlar, saldırdıktan sonra çok geç. Her şekilde haksız çıkacaksın.

Lex Talionis. Kana kan, dişe diş. Savaşta ve dövüşte tek kural budur. Eğer bunu bilmeden, körlemesine saldırıyorsan, yerdeki taşları öpmeyi göze almışsındır. Ya bir taktiğin olacak, ya da düşmanının zayıf noktası hakkında bilgin. İkisi bir aradaysa ne ala.

tl;dr: Dayak yemeyi göze almadan kavgaya girmeyeceksin.

Pandæmonium X - İnterneti Filtrelemek

2011-04-30T13:03:00.004+03:00

OROSPU ÇOCUKLARI

Rahatlayamadım yine de.

Bak bu da filtrelendi. Teyallam.

"işte şimdi götü sivilceli , klavyesi ekmek kırıntısı dolmuş, tişörtü atmıklı hayat felsefesi "üşeniyorum öyleyse yarın" olan adamları kızdırdınız. ve daha önce görmediğiniz bu yaşam formlarıyla sıkı bir savaşa girmek üzeresiniz . başınız çok ağrıyacak; canınız çok sıkılacak. çünkü hepsini tanırım aslında çok sıkı adamlardır. aslında çok sıkı adamlarız."

http://www.eksisozluk.com/show.asp?id=23285634

Pandæmonium IX - Doomsday Clock

2011-04-26T01:11:00.000+03:00

Kimse bilmiyor ancak benim bir kıyamet saatim var. Sabırlar taşıp da saat gece yarısını gösterdiğinde ne kız arkadaş, aile, arkadaş, en yakın dost demeden hepsini hayatımdan bir anda silebilme özelliğine sahibim.

Daha önce denedim, gayet kafa rahatlatıcıydı.

Pandæmonium VIII - Two Colours

2011-04-25T21:45:00.002+03:00

Zihnimde iki renk var, bu ikisi sanırım hayatımda kalan son iki renk. Sürekli bu renklerin etrafında dönüyor, sürekli bu renkleri düşlüyorum.

Aslında ben yokum. Bu yokluğu bu kadar gerçekçi bir şekilde ilk defa ifade ediyorum. Ben yokum. Ben varlığı şüpheli bir varlık olmayı bile istemem. Sadece, bu bir hisse veya düşünceye bağlı olmadan, ben yokum.

Ben yokum, çünkü elektriksel sinyaller ve nöronların kaotik dizilimleri yüzünden olduğunu düşündüğüm şeylerin ne kadar büyük bir yanılsama olduğunu biliyorum. Bilmediğimiz her şey beynin çılgınlığı, saçmalığı ve karmaşasıdır. En büyük zihinler evreni gerçekçi hale getirmeye çalışırken belkide atlıyorlardı bunu, her şeyi bu kadar karmaşık hale getirmenin gerekmediğini.

Ve bu yüzden, belki de hiç kimsenin görmediği ve düşlemediği bir dünya düşlüyorum ben. O dünya, tamamen olmamız gereken şeylerle dolu. Süsler ve altın saplı hançerler yok. Bir şeyi istersen, ya sahip olanı öldürürsün, yada almanın başka bir yolunu bulursun. Dünya, daima en temel iç güdülere bağlıyken, insanların onları bu kadar reddedip 30 sayfalık kullanma kitapçığı yazmaları, bana iğrenç ve gerizkalıca geliyor.

Empati adlı kitabın başında, Samantha Zinser adlı kadının söylediği sözü okuduğumda gülümsüyorum. İşte bu diyorum. Çünkü insanın isteklerinin bir dizi denklemden başka bir şey olmadığını görebilen tek insan benim. İstiyorsan, almalısın. Veya yeterince korkarsan, bastırırsın.

Denklemleri severim. Çünkü evreni bir araya topladığımızda bulacağımız son denklemi biliyorum, bu çok basit ve aslında matematik hakkında kavramsal bilgisi olan herkesin kolayca anlayacağı bir şey.

0 = 0

Asla değişmez gerçeklik. Evren, kendi kendini kanıtlar. Evren, kendisinin kanıtıdır. Evren, bir dizi formülden ve düşünceden fazlasıdır. Değil 8 milyar, 8 kattrilyon insan olsa bile siklemeyecektir o insanları. Çünkü onun umurunda olacak kadar önemli değiliz. Çünkü, bizler büyük kaotik bir evrendeki trilyonlarca canlı türünden sadece biriyiz, hücreli olan tek varlık da değiliz. İnsan olan tek varlık da olmadığımıza emin olabilirsiniz.

Her şey olması gerektiği yerde ve kazanan yine evren olacak. Ve ben aslında yokum, onu biliyorum. Evren, kaotiklik bir yapıyla hallediyor her şeyi. Kurallar koymadan, düzenlemeden, mutlak gerçeklikler vermeden.

Bilim ve Dine bakın. Daima 'ama'lar göreceksiniz. Daimalar nadirdir çünkü.

Her şey değişir.

Her şey olur.

Herkes unutulur, herkes ölür.

Evren bile, tanrılar bile.

Pandæmonium VII - In Search of the Divine

2011-04-15T01:32:00.004+03:00

Kumlar adeta dans eder gibi süzülüyorlar. Adamın giydiği giysi, vücudunun her tarafına çarpan kumlardan korumaya çalışır gibi, hızlıca sallanıyor. Adam tedirgin. Kum fırtınası gözlerini kör edercesine vuruyor suratına, durmuyor.

Bir vaha, bir kervan ve bir şehir sonra, adam hala çölde.

Yoluna devam ediyor, durmaksızın. Fırtınanın ritmi, ritmi oldukça yavaş, neredeyse arabesk bir dansözün oynayışı gibi. Adamın dudakları kuru. Adamın kalbi atmıyor. Yoluna devam ediyor yine de. Yılanlar ayaklarına tırmanıyor, fırtınadan korunurcasına uzun siyah pelerinin içinde adamı takip ediyorlar. Piramitler, geometrisiz yapılar ve kum bataklıklarından geçiyor adam. Hepsini görmezden gelircesine.

Bir vaha, bir saray ve bir akrep sonra, adam hala çölde.

Akrep soktuğu halde devam ediyor adam. Bir gözü kör, artık yorgun. Ancak duyuyor, uzaktan davulların sesi gümbürdüyor. Onu çağırıyor hepsi. Kendinden geçercesine dans eden dansözler var orada. Erkeklere keyif vermek için değil, afyonla kendilerinden geçtikleri için dans ediyorlar onlar. Kendilerini bırakmışlar, sanki bu bitmeyen çöllerin ritmini yaratıyorlar. Toprağı titreten de, kumları oynatanlar da onlar sanki. Onların yanındayken, gece bile soğuk. Ateş yakan adamlar üşüyorlar çölde, gece olmadığı halde.

Bir vaha, bir bedevi ve bir sulak sonra, adam hala çölde.

Ritme uyarak adımlarını atıyor hala. Yürümesini kesmediği halde, adamın her vücut kası çölün o bitmek bilmez ritmiyle dans ediyor sanki. Adam gözleri kapalı yürüyor artık. Ney sesleri durdurmuyor onu. Ancak Nâr sesleri adamı baştan çıkarıyor. Adam ise sadece önüne bakıyor ve devam ediyor. Çöl karanlık artık, çöl soğuk. Pelerininin içindeki yılanlar bile kumların içine girmiş ısınmak için. Atam çadır kurmuyor, durmuyor. Adamın ruhu nefes, adamın adımları nefes. Asla bir yerde uzun süre duramaz o.

Bir vaha, bir ejderha ve bir köle sonra, adam hala çölde.

Artık geçitte. Kurtulmayı seçeceği yerde. Adam uzun süre düşünmüyor, kafa yormuyor. Adımlarını atıyor, gerisin geri. Geçte girdiğinde her şey bitecek çünkü, huzura kavuşacak. Oysa o, bu dünyada yeteri kadar şey görmedi. Ne var ki, adam bu dünyada hiç bir şey görmeyi de seçmedi. Daima önüne baktı ve çölü düşündü. Bu yüzden adam, sonsuza dek çölde bir ileri bir geri, çölde öğrenecekleri olduğunu düşünerek yürümeye devam etti.

Bir çok vahalar ve bir çok yürümeler sonrasında, adam durdu.

Çöle küfretti, yetersiz olduğunu söyleyip. Çöle küfretti, çünkü çöl onun öğrenebileceği hiç bir şeye sahip değildi ona göre. Çölü bıraktı ve geçide gitti adam. Geçit yoktu. Sadece bir taş vardı orada. Üzerinde yazanlar, adamı dehşete düşürdü.

Bir çok dakikalar sonra, adam çölde yürüyordu, histerik ve ne yapacağını bilmez bir şekilde.

Efsaneye göre, taş, devasa bir ayaktı. Büyük bir heykelden kalan bu devasa ayak ve yanında yarısı kuma batmış ve paramparça olmuş kafaydı. Denir ki, ayağın hemen altındaki yerde, bu görüntü ile oldukça ironik ve rahatsız edici olacak şekilde şöyle yazıyordu:

"My name is OZYMANDIAS, king of kings:
Look on my works, ye Mighty, and despair!"

Pandæmonium VI - Ülen

2011-04-05T00:48:00.000+03:00

Ulan insan bazen öyle bir oyun yaratmak istiyor ki sosyal, fiziksel ve mental tüm detayları içersin o oyun. Bir stratejiyse en küçük detayına kadar insin.

Sonra düşünüyor. En detaya inebilecek kadar belirli kurallar varsa, her ne kadar detaylandırılırsa olsun bir sona ulaşabiliyorsa, ne b.k yiyoruz biz?

Oynanamayacak kadar detaylı bir oyun yapacağım. Acayip istek doluyum aslında ama oynayacak kimse olmayacak diye korkuyorum ):

Pandæmonium V - Of Prophets and Oracles

2011-03-26T17:20:00.000+02:00

No discussion of vampire mythology would be
complete without a mention of a particular group
of Kindred occultists, scholars and prophets who
might be little more than myth.

They are called the Moirai and are said to be a
bloodline unto themselves, though from which clan
they might descend is open to serious speculation.
(Common mythology ascribes their lineage to
either the Mekhet or the Daeva, but more obscure
legends link them to other clans, or even to a
Kindred familial group now long forgotten.)

It is said that the Moirai have somehow kept
records from before the nights of Christ, that they
have found some way to resist the dreams of
torpor and have maintained their elders’
memories of ages past. They possess hidden
libraries of occult lore to arouse the envy of any
Mekhet or Dragon. And strangest of all, it is said
they have the gift of prophecy and oracular vision.
They know not merely the past, but also the
present and future of every Kindred to walk the
Earth. Supposedly far more common in ages past,
they were deemed mad by other vampires due to
their visions and prophecies, and allegedly
exterminated. Indeed, few Kindred awake tonight
earnestly claim to have knowingly met anyone of
this mysterious bloodline, and most vampires
consider them long gone or a myth that never
existed at all.

And yet, some Kindred maintain that the Moirai
were true prophets. Surely they would have seen
their own end coming, and surely they would have
taken steps to hide themselves away, where none
could ever find them…

Pandæmonium IV - Günah/sız

2011-02-03T05:19:00.000+02:00

Hiç, bir kadını sevdin mi,
Almadan veya ticaret etmeden,
Onu ticaretle baştan çıkarmadan?
Bu adamı hiç sevdin mi?

Biraz içki, biraz sigara kullandığım zamanlardı. Hayal meyal hatırladığım anılar arasında, Günah/sız var. Okulda, kaçak sigara içecek kadar ergendim, lise sonda hocayla karşılıklı içtiğimiz ve adamın gayet rahat olduğu düşünülürse, sadece gereksiz ergen macera arayışından başka bir şey olmadığını görmek zor değil.

Erotika'dan yeni ayrılmıştım. Garip müziklerin dinlendiği vakitler. Okula uyumadan gidip, derslerde uyunduğu vakitler. Zaten notlar yerde, cool olduğum için ve tabi puanlar düşük olduğu için popülerim ya. Zaten saçımı da kestirmiyorum, müdür yardımcısı peşimde... Cool ve popülerim dediğim gibi. Ergen gibi. Buram buram sivilce kokuyor.

Lisede en az sivilcesi olan adam da bendim herhalde. Bazen pes ediyorum demiştim ya, öyle bir şeydi Erotika. Pes ettiğim bir şeydi, yapılabilecek bir şey olmadığını anladığım demek, en azından kendime haksızlık etmemek olacaktır sanırım.

İnanır mısınız, pf, şu anda gözlerim kapalı yazıyorum bunları. Çünkü umurumda değil pek, ne yazdığım ne okuduğunuz. Veya okuduğun. Uzun süredir yazmıyorum sadece.

Ne demiştim... Hah Erotika.

Güzel kızdı. Aynı okuldaydık elbette, ilginç turuncu saçları kıvırcıktı. Aslında kıvırcık denemez ona ya, çok dalgalıydı denilebilir. Hafif çili de vardı zaten. İlginç bir kızdı yani. Renkli giyinmeyi de severdi.

Benim aksime.

Popüler ve cool'um ya. Okula kışın deri ceketim, yazın da içime giydiğim Slayer ve benzeri grupların t-shirtleriyle geliyorum. Lise böyle bir şey. Her neyse, Erotika güzeldi. Baya güzeldi aslında. Niye ayrıldığımı hatırlamıyorum, uyandığımda masaya düşmüş ve altıma işemiştim. Arkadaşlar bir şeyler söyleyip kendimden geçtiğimi söylediler. Boşversene.

O zamanlar kılsızım pek, sakalım falan da yok. Ha bu arada, 'felan' diyenlere kıl oluyorum biliyor musunuz? Ağzı yaya yaya söylüyorlar ya, tersime gelse... Neyse, sakallarım denilen şey 6 tane telden ibaretti. Öyle bir anım bu, söyleyeyim dedim.

İlgilenmediğim halde büyüyle falan ilgilendiğimi söylüyorum o zamanlar. Babam zengindi, gerçi şimdi ölmüş olduğu için zengin olan benim. O parayla kitapları bastırıyor, biraz var olan el becerimle güzel kapaklar yapıp, evremde popülerliğimi arttırıyordum işte. Ergen zihni.

Günah/sız hayatıma böyle bir senenin ilkbahar başında geldi. Siyah ve düz saçları vardı. Teni beyaz değildi. Maalesef. Erotika güzeldi.

Konu aşk filan sanmayın, aslında uzun süredir, şu anda büyük ihtimalle banyoda unuttuğum sigaram hariç bir aşk hayatım olduğunu sanmıyorum. Lise bitene kadar Erotika ve Günah/sız'ı izledim ben. Ya, çıkma teklifi etsem kabul etmeyeceklerinden değil. Ben sadece bunu yapmak için çok popülerdim. Kız gururu varmış onlarda da, çok da umurumda değil.

Erotika'nın inançları değişikti işte. Kız pagandı. Ama ilginç bi pagan. Kimseye söyleyememişti, hatta ben bile zor öğrenmiştim. Bilme takıntım var, etrafımda gizlenen bir şey görürsem üstüne gitmeden edemiyorum.

Sex falan inancı çok rahattı Erotika'nın. Gerçi, kezbandı. Sevişmedik. Popülerim, ilk adımı ondan bekledim. Çok da umurumda değildi hani. Giyinmesini ve kendine bakmasını bilen bir erkek olarak Taksim'e inince kırk tanesini kaldırabilirdim.

Ben... Burnumu silmeyi tercih ettim. Bazen intikam istiyorum dedim ya. O intikamı istiyorum.

Sin/Pacedo nedir biliyor musunuz? Moonspell albümü ve aynı zamanda çok güzel bir kelime oyunudur. Sin, İngilizce'de, Pacedo ise Portekizce'de günah demektir. Sin Pacedo ise Portekizce'de Günahsız anlamına gelir. Ne kadar tatlı değil mi?

Günah/sız öyle bir kız işte. Bir gezegenin iki yüzü aydınlıksa, bir sorun vardır.

O günden beri Günah/sız'ı aradım. Hiç bulamadım kendisini. Halbuki bir albüm hediye edecektim ona. Ama Nirvana'nın Nevermind albümünü kaybetmişim, bulsam da edemeyeceğim gibi duruyor.

Sessiz.

Not: Sembol, alegori vs yok anacım. Hadi işinize bakın.

Not2: Şarkı göndermeleri sadece Moonspell'e değil. Var bi iki tane.

Muhteşem Yüzyıl

2011-01-13T19:14:00.006+02:00

Adam bakir öldü beyler. Sevişti diyen varsa belgeler var elimde, yalan söylüyordur. Nereden uyduruyorsunuz bunları anlamıyorum valla. O kadar cariyenin içinde adam hiç bakmadı bile. Tabi olum, cizız kırayst gibi bişey bu. Adam bakir beyler.

Dokuz çocuğu da aslında ondan değil, adam kısırdı zaten.

Cariyelerden olan ancak kaydı tutulmayan çocukları da yok. Yalan onlar. Belgelerim var.

İlber Ortaylı da Osmanlıca bildiğini söyleyen salağın teki, aslında bi bok bildiği yok. Valla. Sorun ona, şimdi bir sürü oğlu kızı vardı padişahın filan der. Haremi uzun uzun anlatır. Valla bak, salak o adam bi bok bilmiyor aslında.

Koskoca sarayın yarısı harem, o harem aslında sonradan yanlış anlaşıldı. Padişah oraya girerken gözünü siyah peçeyle kapatıyor öyle geçiyordu. Hiiiç çıplak kadınlarlara bakar mı heşmetlü padişah? Pipisi küçüktü o yüzden utanıyordu kadınlara göstermeye. O yüzden cariyesi filan yoktu aslında. Zaten hormonları da yoktu o adamın, sabah ereksiyonu hiç geçirmezdi sperm kesesi dolduğunda. Hiç kadın madın arzulamazdı.

Zaten şeriat devleti abi, İranda beceremiyorlar bunu. Üç kadına kadar almak ve gecelik imam nikahlarıyla kadınla yatmak mümkün orada, ama haşmetlü, ulu, yüce, bir padişahumuz hayatta yapmaz öyle. Cizıs Kırayst V2 kendisi, hiç öyle şeylerde gözü yoktur.

Haremi de öyle süs olsun diye yaptı. Utanıyordu dedim ya, dışarıdan laf gelmesin diye içeride kadın varmış gibi gösteriyordu. Cidden bak. Tarih kitaplarını okumayın, Osmanlıca Belgeleri okumuş adamlara inanmayın, elimde belgeler var benim.

Ancak, şu var ki; padişah sadece bunlardan ibaret değildir. Padişah ağırlıklı olarak da bunlardan ibaret değildir. Bizim itiraz ettiğimiz nokta, padişahın cinsel hayatının sanki devlet işlerinden daha fazla zamanını alıyormuş gibi gösterilmesi.

Devlet yönetimi padişahta olsa da, sadece önemli kararları verdiğini, her şehrin her sorunuyla uğraşmadığını hatırlatmak istiyorum. Adamın zibilyon tane hizmetçisi var yahu. Uzak şehirlerden haberci geliyor, padişahı selamlıyor, padişah onu yazım/kayıt görevlisine gönderiyor. Ne yani bütün devlet işlerini kendi mi yazıyor?

Padişahların pek çoğunun yaşamının büyük bir kısmını yemek ve cariyeler dolduruyor tabi ki, saray hayatını ne sandınız siz her gün savaşa mı gidiyor adam? Çoğu padişah 2-3 sefere çıkmıştır. Hayatının tamamını filan mı kaplıyor sanıyorsunuz?

Tarih kitaplarında sadece savaşlar yazıldığı için Padişahların hayatını savaş sanmak nasıl bir salaklık? Padişah durumlara emir veren kişidir, bütün yazıları/belgeleri yazan kişi değil.

Kanıt mı istiyorsunuz? En basitinden gidin topkapı sarayında padişahların giysilerine bakın. Hayvan gibiler. Adam kırkını otuzunu bulduktan sonra niye çıksın ki halkı selamlamak dışında saraydan? Zaten her şey bir nevi otomatik. Yiyip sevişmek dışında ne işi var ki adamın? Zevkine bakıyor adam tabi ki. O dönemin hangi kralına bakarsanız bakın aynı durum var zaten, adamların öyle aman aman bi işi yok ki?

Tarih kitaplarına hep kızardım sadece savaşları anlatıyorlar diye, insanlar cidden hayatlarını savaştan oluşuyor sanmış.

Yukarıda yazdıklarıma ek olarak, Sultan Süleyman nispeten diğer padişahlara göre daha çok sefere katılmıştır. Ancak 46 senesinin (saltanat süresi), her senesi de seferde değildi adam? Maksimum iki üç sene sürer, yaklaşık on tane sefer çıktığını düşünürsek bir buçuk seneden 15-16 sene yapar bu da. Kalan 20 senede adam napıyordu? Uslu uslu iğne iplikle mi uğraşıyordu?

Edit: Mustafa Armağan Zaman Gazetesinin diğer yazarlarının %99'u gibi ağır şerefsizdir.

Shades Projesi

2011-01-13T16:08:00.000+02:00

Son bir kaç senede isimleri değişen bir kaç site aldım durdum. Hepsi yarım kalan projelerimi içeriyordu. İlk açtığımda ise forum üzerinden frp oynanan bir siteydi. Tabi bunlar değişti, şimdi daha değişik bir mantıkla ilerliyor her şey.

Bir çok türe merakım vardır. Küçüklükten beri çoğu türü severim ve sayarım. Bir şeyler yaratmak istediğimde kurallar, hikayeler ve küçük yazılarla defterleri doldurur sonra bir daha kaybolana kadar yüzlerine bakmam.

Avernian Shades adlı site bunun için yapıldı zaten, madem yaratıyorum kaybetmeyeyim diye. Özellikle Google Maps'ın değiştirdiğim bir versiyonuna ev sahipliği yapan site, Frp oynatacak kişilerin o an hazır bilgi bulmasını sağlamak üzere tasarlandı. Zaten bir kaç arkadaşla geliştirdiğimiz d8 sistemi de bütün oradaki şeyleri destekleyecek şekilde yaratıldı.

Tabi, bunların büyük bir kısmı yayınlanmadı, hiç yayınlanmayabilir, proje yarım kalabilir.

Ancak ben, yaratmayı sevdiğim sürece yarım da olsa pek çok proje olacaktır orada. Tamamlanmış proje olur mu o ayrı bir merak konusu tabi ki.

Pandæmonium III - Danse Macabré

2011-01-03T04:36:00.002+02:00

Uzun zamandı bir şeyi umursadığımı sanmıyorum. Baya uzun zaman oldu bu olalı, sürekli ve sürekli aynı şeyleri yaşıyormuş hissine kapılıyorum. Bir güneşin etrafında yörüngeye girmiş gibi, her sene aynı zamanda aynı yerdeyim. Sanki zaman, düz bir çizgi değil de bir halka. Ve ben her zaman başa dönüyorum.

Lise birden beri hiç level atladığımı hissetmedim ben. Level atlamaktansa, daima duyguları biriktirdim. XP puanı gibi, daima bekledim ki o duyguları sahiplerine ulaştırabileyim.

Mesela bir kevaşeye duyulan öfke var, nefret. En dipten. Dua ediyorum ki bu sene İstanbul'a gelsin, bir daha ki sene, yakın veya uzak gelecekte. Acı çektirmek istiyorum. Ama fiziksel yetersiz, ruhsal yetersiz, beyninde hissetmesini istiyorum. Ne güzel ki beyin kimyasallara karşı oldukça korunmasız.

Sonra bir acı var. Yalnızlık duygusu. Hissetmektense beynimin bir köşesinde biriktirdim onları. İade etmek için. Baldıran zehri gibi kulağından akıtıp, duygusuzca öldürmek. Hissizce. Acısızca. Tek yapmak istediğim, yüzüne bakıp gülümsemek halbuki, onu en çok bu yaralamaz mı?

Her ikisinin de, egolarını alıp ellerine *veya başka bir yerlerine* vermek en büyük dileğim sanırım. Kim tutan biri değilim, iki dakika önce kavga ettiğim kişiyle oturup kahkahalar atabilirim hiç öfke duymadan. Kimseyi korkutma derdinde hiç olmadım, ergenliği geçersek (o sıralar herkes ilginç şeylerin peşindeydi, peşinde, hep öyle oluyor), hiç olmayı da planlamıyorum.

Zaten birilerini korkutmaya çalışmak ne işe yarayacak ki? Korkan insanın -korktuğunu varsayarsak- adrenalin salgılaması, elimden daha kolay kaçması anlamına gelmez mi? Bu durumda, onları rahat ettirmek yapılabilecek en yararıma şeydir. Ben de öyle yapacağım, affettiğim için mi yoksa gerçekten burada yazdığım için mi güldüğümü bilmemelerini sağlayacağım.

Korku değil, ancak karmaşa vuracak bu sefer. İçlerinden bir tanesi pişman, biliyorum. O ne yapacağını şaşıracak işte. Belli etmese de, kelimeleri seçemeyecek.

Deney farem olmaya hazır mısın?

Hadi sevişelim.

Kendime ipucu olsun;

"Perverse: the religion of pain
In each detail a world,
I know you hide something..."

Pandæmonium II - Geldiler lan

2010-11-26T18:40:00.001+02:00

Ohş.

*Kitaplar*

Pandæmonium I - WoD Kitapları

2010-11-22T22:49:00.000+02:00

World of Darkness, Mirrors, Second Sight, Antagonist, Book of Spirits, Book of Dead, Inferno; Vampire the Requiem, Ancient Bloodlines, Bloodlines the Chosen, Bloodlines the Hidden, Bloodlines the Legendary, Requiem for Rome; Werewolf the Forsaken; Promethean the Created; Mage the Awakening; Hunter the Vigil; Geist the Sin-Eatersk; Changeling the Lost!

Uykusuz geceler bekliyor beni.

Pandæmonium - Giriş

2010-11-22T05:16:00.000+02:00

Pandæmonium (Παν-δαιμον-ειον), Türkçeye 'Tüm Şeytanların Yeri' olarak çevrilebilir. Ancak, şeytanların toplandığı bu yerin tek geçtiği eser Paradise Lost olsa bile, öyle çok yerde görüyor ki insan (Okült kitaplarından fantastik eserlere, bilimkurgulardan korku edebiyatına) şaşırıyor ister istemez.

Hayran oluyor, bu ismi almak istiyor.

Bu yüzden, Pandæmonium. Bütün şeytanlarımın buluştuğu yer.

İddialı bir kelime elbette.

Grimoire XII - Danse Macabré

2010-11-05T20:08:00.000+02:00

Aslında bu yazının adını "Bir şarkının anatomisi" yapacak ve All Along the Watchtower aslı şarkı hakkında düşündüklerimi yazacaktım ancak sonra bunun boş bir yazı olacağını fark ettim. Şimdi ise çok daha kısa bir yazı ve çok daha -belkide- dolu bir şey var aklımda.

Uzun zamandır buraya bir on üçüncü yazı yazmayı düşünüyordum hatırlarsanız. O yazı hakkında çok düşündüm. On üçüncü için çok güzel bir planım var çünkü artık on üçüncü yazı diye bir şey yok. On üçüncü yazı, bu klavyenin üstüne basan parmakların ötesinde, üstünde.

Kafanızı kaldırın ve ekrandan uzaklaştırın biraz. Aklımdaki on üçüncü yazıyı belki foruma yazamam, uzun sürer. Kafanızı kaldırıp uyanın, duygu dediğiniz ve hissettiğinizi sandığınız; Düşünce dediğiniz ve savunduğunuz şeylerin ne kadar eski uydurmalar olduğunu görün. Bunu yapmak zorunda değil kimse elbette.

Ancak o zaman benim herkesin 'aptal' olduğu ve insanların sadece potansiyel zeki olarak kaldıkları düşüncem asla yanılmayacak. Zeki insanlar olduğunu düşünüyorum, ancak biriyle tanıştığımda o kişi potansiyel salak değildir, potansiyel zekidir.

Zeka ve Salaklık konusuna fazla kafa yorduğumu düşünenler yanılıyorlar. Ben uyandırma servisi değilim, salaklar ve zekiler pek umurumda değil. Ben bir kere dürttükten sonra umursamayan oda arkadaşıyım daha çok.

Bol şans.

Grimoire XI - Seviye

2010-10-26T23:59:00.000+03:00

Şüphesiz ki, bu sıralarda bazı konularda çok deneysel takılıyorum. Bakınız boromir ile olan mesajlaşmamız;

Örnek 1

Alıntı

"N'oluyor lan. Boromir spamcı sen de arkasından yorum yapan adam oldun iki dakikada. kaç senelik aylık konuları çevirip çevirip nerenize yorum yapıyorsunuz anlamadım ki. Hiç yakıştıramadım, daha olgun şeyler beklerdim."

Görüldüğü üzere ilk örnekte rasyonel bir insanmış gibi davrandım. Sonuç, bir taraf için gayet iyi diğer taraf içinse gayet yıkıcı idi. Şayet, yakıştıramadım dediğim birey 'adam haklı beyler' dedi, hatasını anladı. Diğer tarafla ise, gecenin geri kalanında verebileceğim en rasyonel cevaplara sahip küçük bir mesajlaşma geçti aramızda. Örnek 2'de görebilirsiniz.

Örnek 2

Alıntı

Boromir:
'Lanlı munlu konuşma. Ben de sana yakıştıramadım. Öncelikle spam nedir onu söyle ona göre konuşalım. Saygılı ol. Eski konulara baktım herkes benim gibi takılıyor Zeus hakkında. Kusura bakma ama Pezevenk diyen bile var. İşin şaka kısmıyla yaklaşırım ben konulara.'
Ben:
'Hömöhöbö öhöhmhöhö'
Boromir:
'Töbe Töbe ben senle uğraşamam arkadaşım. Allah rahatlık versin sana. Böylelikle senin seviyeni de anlamış oldum.'
Ben:
'Ömnönönöhöh'

Görüldüğü üzere, yeni yöntemler, yeni denemeler... Sanırım başarısız bu ama en azından seviyemi anlamış olduk. Napalım. Can'ın da dediği gibi, Kısmet.

Affedersiniz de, bütün mesajlarınızı toplasam benim bir mesajım kadar harf çıkar mı çok merak ediyorum. Önce yemek ye, sonra ne bok yersen ye. Hatta ilk defa sembolik olarak kullandığım bir şeyin açıklamasını yapayım, anlamayanlarınız olursa diye. Çünkü bunun anlaşılmaması canımı çok sıkar oldu. Şöyle ki. 'Önce kendine bak, sonra başkalarının seviyeleri hakkında yorum yap' anlamına geliyor. Çaktın?

Hmpf.

Not: Onuncu ve On birinci yazıları böyle yapmayı planlamıyordum ancak şartlar ve akabinde gelişen olaylar gerektirdi. On ikinci yazı bir sonrakine hazırlık gibi olacak ve On üçüncü yazı oldukça soyut bir yazı olacak. Normalde ne yazacağımı planlamam ancak, On üç benim için özel bir sayı. Bu nedenle gerçekten 13'e uyacak bir şeyler yazana kadar yazdığım her şeyi silmeyi planlıyorum. Böyle de takıntılıyım 'hahaha'.

Pff.

Grimoire X - Ölüm

2010-10-24T22:38:00.000+03:00

İnsanın kendi annesinin ölümünü izlemesi, korkunç bir şeymiş. Normalde bunu 'anne baba neymiş ya aptal şartlanmalar, toplumun öğrettiği şeyler pehey' gözüyle görmeyi severim ancak, ister istemez çocukluktan gelen bir anneye sevgi duygusu var işte. Yavaş yavaş ölümünü izlemek, bunun uzun ve acılı olduğunu görmek ise ayrı bir duyguymuş.

Eğer gelecek 5 sene içinde tahmin ettiğim şeyler olursa, üniversite kariyerini bırakıp fizik hocası olma gerekecek ki bu da benim için ölüm demek oluyor. Bir kişi ölünce, yanında ir başkasının hayallerini de götürüyor. Aslında oldukça ilginç ve garip.

Neyse daha halim yok.

Grimoire IX - Shame on me

2010-10-23T21:13:00.000+03:00

Sanırım bu aralar çok yazmamın sebebi boş yazmam. Büyük ihtimalle öyledir. Yine, söylemek istediğim bir şey var. Alınmak yine size kalmış.

Terslemediğim nadir insan var şurada, sanırım kız arkadaşım ve Madcap hariç, adam gibi konuştuğum kimse yok. Eski dostluk denilen şeylerin bir değeri olmadığını sanırım önceki yazılarda anlatmıştım, anlatmadıysam birisi not düşsün altına tekrardan yazarım.

Komik geliyor ya, birine değer vermek garip bir şey. Freud kitaplarını dikkatli bir şekilde okumaya karar verdim, önceden yaptığım gibi göz atmayı bırakmalıyım. Çünkü adam gerçekten doğru şeyler söylüyor ve insan ayakta alkışlıyor. Biliyorsunuz, puro bazen sadece bir purodur.

Saçlarım uzadı ancak şimdi de sıfıra vurdurup kulaklarımı kesmek istiyorum. Öyle görüntüye sahip kişiler hep hoşuma gitmiştir, dümdüz bir kafa. Hoş aslında.

The Black Angels dinleyin bir de. Prodigal Sun mu ne, bir de Young Man Dead. Kaliteli şarkılar, ancak insan dinlerken bir sigara yakmak istiyor. Zaten okul biraz daha stresli olursa ciddi ciddi bir sakinleştirici almam gerekecek. Beş günün yorgunluğunu iki günde atamıyor insan.

Buranın Grimoire isminde olduğunu unutuyorum bazen, hazır en sevdiğim sayı olan On Üç'e yaklaşırken, yavaş yavaş bu isme yaraşır şeyler yazmaya başlamam lazım. Sol elimle piramidin üstündeki gözü göstermek lazım artık.

Yazarın Notu: Gerçek olduğuna inanmak yada inanmamak, diğer yazılardan çok daha fazla bir şekilde size kalmış durumda bu yazıdan sonra. Eğer takip eden varsa tabi. Bol şans.

Yazarın Notu #2: Bazen merak ediyorum bu kadar ters bir adam nasıl 37 rom alıp ikinci en çok rom alan üye oldu? Cevabını aslında ikimizde biliyoruz değil mi sevgili okuyucu.

Yazarın Notu #3: Ters köşeye yatıran KoyuBeyaz'a selamlar olsun.

Grimoire VII - Öz

2010-10-21T22:21:00.000+03:00

Üzgün olduğum zamanlar, genellikle üzgün olduğum için kendime saldırdığım zamanlar oluyor. Hayatımdaki şeyleri teker teker kurcalamayı ve onlara laf sokmayı seviyorum. Herhalde House'u izlememden ötürü olsa gerek ki, kendimi aptal gibi hissediyorum bu aralar. Garip bir üzgünlük çökmüş olsa da üzerime, sanırım bu aptal olduğumu düşünmemin etkisiyle pek kendime saldıramıyorum.

Kimsenin dediklerimden bir bok anlamayacak kadar salak olduğunu düşünmek, gerçekçi davranmaktır bana göre. Bu yüzden küfür yazmayı severim, onlar senin seviyene çıkamıyorsa sen aşağıya in tavrında olurum çoğu zaman. Çok mu indim ne?

Küfür güzeldir. İçten gelir, çoğu zaman insanın kendini en iyi ifade etme yöntemi olur.

Küfre "Ayy ayıp, tüü terbiyesiz." gözüyle bakmak, cinselliğin veya cinsel organın ayıp olduğunu düşünmek kadar aptalca ve özü reddedici bir davranıştır. İnsan olduğu şeyi unutup, burnu büyük yaklaşmayı sevdikçe, bunun gibi saçma sapan görüşler de güzelce yayıldı elbette. Sadece ısınmak iin ilk deriyi sırtına atan insan, görünmeyen yerlerin karşı cinste az çok psikolojik olarak böyle bir saplantı yaratacağını nereden bilebilirdi ki?

Hakarete karşıyım diyenler ayrı bir komiğime gider. Gün içinde onlarca, aylar içinde binlerce defa insanlara küfretmeden hakaret edersiniz. Daima laf sokar, onları bir şekilde küçültmeye çalışırsınız. Ancak bunu açık açık yapıp da, en azından dürüst olan insanlara "terbiyesiz" sıfatı sokarsınız. Baya komik bu, hani insan yaptıklarının farkında olmalı diyorum, kimse hala seklemiyor.

Ayıp, terbiye, ahlak, doğru, yanlış, anlamlı, anlamsız gibi saçma salak kavramları bin yıllardır dinler ve insanlar tekrar ediyorlar.

Bu yüzden nefret ediyorum insanlardan. Kavramların özünü düşünmüyorlar, ne kadar aptalca olduklarını göremeyecek kadar aciz pek çoğu. Çok daha azı doğru yönden bakabiliyor. Ayıp yoktur, terbiye yalandır, ahlak şakadır. İnsanlar, sırf onların istediği gibi yaşayın ve onlara dokunmayan yılan olun diye uydurdular bunları uzun zaman önce. Aynı insanların torunları, cinsel organlara bakınca 'abaza' oluyorlar.

Ha bir de, ergenliğe girmiş herkes homoseksüeldir. Heteroseksüel davranmaları, küçüklükten beri beyne sokulmuş bir düşünceden başka bir şey değildir. Hayvanlarla aynı içgüdülere sahip olduğumuzu unutuyor insanlar, sonra da homoseksüellik sonradan uydurulmuş gibi davranıyorlar. Hayır, asıl sonradan uydurulan Heteroseksüellik.

Pff.

Grimoire VIII - Kısa

2010-10-21T09:54:00.000+03:00

Kısa bir Grimoire olacak, ancak yazmak istediğim bir kaç kısa şey var.

Buraya yazdıklarımı ciddiye almanız, kendi sorumluluğunuzdadır. Gerçek veya yalan oldukları hakkında herhangi belirteç kullanmamayı uygun görüyorum. Çünkü hiçbir zaman bir düşüncenin arkasında durmaya gerek duymadım. Bir düşünceye sarılıp ölene kadar onu savunmak bana oldukça ürünsüz ve boş bir hayat gibi gelir, çünkü insan bu yolda ilerledikçe başka şeyleri göremeyecek kadar körleşir. Değişiklik iyidir.

Ve evet, bu yazıların gerçek Adramelech'i yansıttığını yada tamamen yalan olduklarını düşünmek size kalmış. Şayet ben buraya bir şeyler yazarken, gerçekten onlara inanıp inanmadığım konusunda düşünmüyorum. O an mantıklı gelen veya gelmeyen bir şeyi sadece kafama estiği için yazıyor olabilirim. Bir tartışmada bunu ölesiye savunabilir veya tam tersini savunanı kutlayabilirim.

Moonspell'in yeni albümü geliyormuş. Üstad Fernando şöyle demiş 'the most exciting, sexiest, darkest, heaviest and catchiest stuff we've written in ages!'. Sanırım 2011-2012 benim için çok önemli yıllar olacak çünkü WoD Online ve bir kaç sevdiğim grupların albümleri çıkıyor bu yıllarda. Oldukça güzel olacak.

Nouvelle Vague dinleyin. Dinlettirin. Çok özel bir grup. Bir kaç aydır biliyorum ama bu kadar sevdiğim grup azdır.

Lüsifer.

http://www.eksisozluk.com/show.asp?id=10207107

Grimoire VI - Something in the Way

2010-10-15T19:36:00.000+03:00

Underneath the bridge
My tarp has sprung a leak
And the animals I've trapped
Have all become my pets
And I'm living off of grass
And the drippings from my ceiling
It's okay to eat fish
'Cause they don't have any feelings

Something in the way, mmm...
Something in the way, yeah, mmm...

Yorgunum, biraz da uykum var. Uyumak istiyorum aslında. Şu anda metamorfoz geçiriyor, geçmişten bir nevi arınıyorum. Ara ara yaptığım bir şey bu, gerçi güzel olup olmadığı tartışılır ancak değişim her zaman hoştur bence. Şayet yaşamımı böyle sürdürüyorum. Ciddiye almaktan korktuğum için şaka yapıyorum, gerçek olanlar hoşuma gitmediği için yalan olduklarını söylüyorum. 'Kanıtlarım var'. Düz hurafelerin, kabullenmelerin dışına çıkması gerektiğini söylüyorum insanın. Kim dinliyor?

Peki kimsenini dinlememesi umurumda mı? Uzun zamandır değil. Şayet forumda incici sanılıyorum. Bu baya garip, ben orada bulunamayacak kadar Hardcore olduğumu düşünüyorum. Fantezilerimi orada paylaşsam banlanmam mümkün. Ha eğer @2 olmak isteseydim, er yad geç bunu da yapardım, göründüğü kadar zor değil.

İnci sapmış bir hareket. Bir amaca hizmet etmeye çalışan insanların olduğunu sanılan bir yer ama değil işte, bilen biliyor. Ben anarşiyi, kaosu seven biriyim. Ancak bu bir işe yaramaz genellikle. Anarşi, sadece anarşinin olmadığı yerde işe yarar. Bu yüzden anarşi denildiğinde susarım. Etrafımdaki insana göredir her şey, zaten bu benim ikinci cümlemden sonra belli eder kimin ne olduğunu.

Yemek bok gibiydi evet, bok gibiydi. "Allahın nimeti bu denmez öyle" dediğinde arkadaş, canım hakikaten sıkıldı. Şayet bu bir iltifattı, bokun içinde, vücuda katılmamış veya gerek duyulmamış bol miktarda besin mevcut olabilirdi. Tabi onu yapanın o yediklerine bağlı olarak. Ancak o yemekte herhangi bir şeyin olduğunu sanmadığım için, evet, bu bir iltifattı. Arkadaş yanlış anladı.

Ne güzel bir şarkı değil mi aslında. Sözleri ne kadar derin, alegorik. Kurt'a sorsanız herhalde 'o an aklıma gelen gereksiz cümleleri sıraladım' derdi. Çözüm daima basit olandır, neden insanlar hala yalnız olduklarını kabullenemiyorlar? Bu aptalca aslında, 'Birisiyle çıkmam lazım' diye kendini şartlamış insanların, bir aylık bir sürü ilişki yaşamaları ancak ne olduklarını kabul etmemeleri (Bkz: Grimoire IV Özeti) garip geliyor. İnsan kendini bilmeli değil mi, yaşam bunu ona gösteremez.

Şayet ben her sabah aynaya bakıp ne olduğunu görüyorum, ancak tabi uykulu gözlerle yaptığımdan ve saçım dağılmış olduğundan doğru göremiyor olabilirim.

Yürüyemiyorsan koş.

Ve evet, yolda bir şey var. Yaklaştığını görüyorum ama ne olduğunu hala seçemedim. Yorgunum, uykum var biraz da, gözlerim kapanıyor. Belki ondandır. Hayatımın çok sıkıcı olduğunu düşünüyorum, masabaşı çalışanı gibi, her gün aynı yollar, aynı otobüs, aynı metro, aynı poğaça, aynı ders.

Yazılanlar hariç her şey aynı.

Yazılanlar her zaman farklıdır zaten. Onlar farklı olmasalar, ne anlamı kalırdı o kadar yolun? Kim isterdi ki her gün aynı macerayı yaşamayı. Felsefe yapmıyorum, sadece yolda bir şey var, onu anlamaya çalışıyorum.

Uykum var, yorgunum biraz da, gözlerimi açmaya çalışıyorum inatla. Hayır, ben incici değilim. Onların yaptıklarını sandığınız şeyleri ben kendi çevremde yapıyorum, gerçi incici diye adım çıksa da çok da sekimde. Balıkları yiyebilirsiniz elbette, nasıl olsa duyguları yok. Ben tekir ve hamsi severim, bir gün rakı balık yapalım derseniz, aklınızda bulunsun.

Civ 5

2010-10-06T01:11:00.000+03:00

Beni az çok tanıyanlar bilirler, Civ serisinin hastasıyımdır. O yüzden yeni çıkan oyunun şerefine şu alltaki linkteki gibi bir şey başlattım.

http://civ5oyunlari.blogspot.com/

Grimoire V - Metamorphosis

2010-10-05T00:53:00.000+03:00

Metamorphosis hüzünlü bir kelimedir. Bu kelimenin içinde geçtiği hiç bir yazı, neşenin en küçük kırıntısını bile asla taşımaz.

Grimoire IV - Bir Ateş Büyücüsünün Hikayesi

2010-09-29T23:36:00.000+03:00

Geçen mesaja yazacaktım bunu ancak sonra vazgeçtim. Şimdi yazmak tekrar istiyorum ve bunu ayrı bir mesaj olarak yazmam güzel olacaktır gibi geldi.

İnsanına göre davranırım. Bunu hiç inkar etmedim. Zaten faşistlerden ve salaklardan nefret ederim, böyle de bir faşist yönüm var. İnsanlara önemsiz olduklarını hissettirmeyi de severim, çok az kişiye yapmamışımdır bunu. Herkese sanki hayatımda yerleri yokmuş gibi davranırım. Aileme bile çoğu böyledir zaten ancak evet, sanırım hayatımda vazgeçemeyeceğim diyemesem de, gerçekten yanımda olmasını isteyeceğim insanlar var. Ailem konusunda oldukça karmaşık duygulara sahip olduğumu hesaba katarsak, bu kişiler bir elin parmağını geçmez.

Neden böyle? Ne bileyim neden böyle. Ama bildiğim bir şey var, lise yeni bitti ve ben hala lisedeki insanları özlemedim. Bana onlar unutulmaz filan denmişti, öyle bir şey olmadı. İlkokulda gömlek imzalatanlara bakıp 'ee yani?' derdim.

Küçüklüğümden beri sosyal değildim. Ancak bilmiyorum, bu biraz da benim kişiliğim gibi. Arkadaşlıkla bağlantılı olabilecek sevgi ve güven hormonları az çalışıyor olabilir bende. Şayet bu, bende çok büyük sorunlara sebep oldu. Mesela eski anılarımı hatırlamaya çalıştığımda, sanki biraz sonra yağmur çiselemeye başlayacakmışcasına bulutludur hepsi. Bu anılar sonradan değiştirilmiş olabilir tabi (dış müdahale demiyorum, kendi hayatımı karartmaya karar verdikten sonra psikolojik olarak halletmiş olabilirim).

Ancak bildiğim bir şey varsa, insanlara acıyan ama onlarla iletişim kurmayı hiç sevmeyen biri oldum hep. Çocuklar parkta oynarken kendi kalemi inşa etmeyi severdim. Çizgi filmleri kendi kafamda kurgulamayı ve gördüğüm şeyleri kendi kendime anlatmaya severdim. İlk Bionicle'ımı aldığımda 'bunların hikayesi yok ya' diye bir hikaye yazmaya kalkmıştım... Sanırım 10-11 yaşında filandım.

Kafadan sekiz sene olmuş yazmaya başlayalı. Aslında komik biliyor musunuz, yazdığım bütün uzun hikayelerin ve kısa hikayelerin karakterlerinin hikayelerini teker teker size sayabilirim. Bilen bilir, benim esas takma adım, oldukça uzun ve çetrefillidir. Hepsini açıklamayacağım ancak size en eskisinden, Üç Kardeşler'in en yaşlısından ve en 'yiğit' olan 'yiğit'ten bahsedeceğim.

Sifaus. Atlantisli Başrahip/Başbüyücü idi kendisi. Ateş elementi üzerine uzmanlaşmış bir büyücü. Atlantis'in batacağını öğrendiğinde, Mısır'a gidiyor ve o zamanlar Yukarı ve Aşağı Mısıra hükmeden firavun Horus'un hükmü altındaki, 'Piramit Çevresindeki Labirent'e girip, Mısır halkının batan Mu'dan kurtarabildiği kutsal yazıtlara ulaşmaya çalışıyordu.

Şayet, Labirent bir inisiyasyon merkeziydi. Oraya girenler ya ölür, ya kaybolur ve delirir ya da tamamlar ve Öğreti Rahibi olurdu.

Ancak hikaye burada bitti. Devamı asla gelmedi. Ancak Sifaus yaşamaya devam etti. O zamanlar hikayedeki o çocuksuluk yavaş yavaş söndü Sifaus'da. Zamanla, çıkarcı bir Sifaus'a dönüştü. Aesten evreninin tüm safhalarında ve hatta yine bu sitede yayınladığım Eun hikayesinin ilk taslaklarında vardı. Eun hikayesinin son kısımlarında, ölmüş veya kaçmış bir tanrıydı Sifaus. Ancak bu çok silik bir düşünceydi ve Sifaus'un bu yeni kişiliği gibi çabuk silindi.

Sonraki Sifaus daha insan gibiydi, aşırılıklardan kaçınmıştı artık. Ateş değildi artık tek sanatı, araştırmış ve öğrenmişti. Kuzeyin 'yıkıcı' tanrısıyla tanışmıştı, kardeşler bu sırada ortaya çıkılar ama Sifaus onlardan hep bağımsızdı. Sifaus güç peşinde koşmaya başladı boşuna. Güçlü olduğunu, her şeyi başarabileceğini düşünürdü ve halkını da böyle yönetme peşindeydi.

Bu son Sifaus, Kayıp Evren ve gelecekteki bütün hikayelerimde ortaya çıkacak olan Sifaus oldu işte. Çünkü o Sifaus elini ayağını çekti her şeyden. Illadanes halkının yönetimi 'Nihilist' bir adamın elindeydi artık.

Zaten o çocukluğundan beri böyle biriydi. Hiç bir zaman, insanların birbirlerine neden bu kadar değer vermeye çalıştıklarını, neden bu kadar 'iğrenç' olduklarını, neden bu kadar 'katı' ve 'kuralcı' olduklarını anlamamıştı. O, Illadanes'de bir diktatördü ve her diktatör gibi özgürlük istiyordu; kendisi için.

Ancak Kayıp Evrenin ve Aesten'in son tasarılarına bakıldığında bir şey fark edilecektir, Sifaus Nihilist değildi. O basit bir şekilde umursamaktan sıkılmıştı. O basit bir şekilde, çevresinde gördüğü ve herkesin yanlış olduğunu bildiği halde sanki yanlış değilmiş gibi yaptıkları, ancak birisi söylese herkesin yanlış diyeceği, ancak bunu onun yaptığı söylense karşıdakinin asla kabul etmeyeceği şeyleri görmekten ve bunları düşünmekten sıkılmıştı. İnsan ilişkilerinden tiksinmişti. İnsanların kendilerini bir şey sanmalarından, hiç bilgileri olmadıkları konularda ahkam kesmelerinden de sıkılmıştı.

Sonra Hamlet'i o okudu. Hamlet'in neden deli rolü yaptığını anladığı günden itibaren, onu tanıyan insanlar Sifaus'dan şüphe etmeye başladı. Sifaus bazen hala düşünür, Hamlet'in neden deli rolü yaptığını anlayan tek kişi o mudur?

Özet: Kaşar kaşardır, fahişe fahişedir, yalan yalandır.

Not: Ağır alegori ve sembol içerir. 'Enee Sifaus yerine Yiğit koy tamam işte' ile bitmiyor olay yani. O kadar basit şeyi babamda yazar.

Grimoire III - İtalyanca

2010-09-29T22:57:00.000+03:00

Bu aralar sitede çok dikkatimi çeken üye Clorus oldu. Hani birini ayın üyesi seçecek kadar kibirli değilim, şimdilik. Ancak yine de Düşler Limanına yazdığı yazı baya şeyetti. Güzeldi yahu, uzun zamandır böyle bir yazı okumamıştım. Nedense böyle yazılar hep "İtalyanca Aşk Başkadır" ismini getiriyor aklıma. Kitabı hiç okumadığımı da belirteyim, sadece isim geliyor aklıma.

Grimoire II - Geçiş İlişkisi

2010-09-20T04:14:00.000+03:00

Şu dünyada en sevdiğim şeylerden biri herhalde şu 'geçiş ilişkileri'dir. Bu öylesine, yazıya dikkat çekmek için yazılmış bir giriş. Asıl konuya gelmek gerekirse.

Cumartesi günü WoI'deydim, geldiğimde annemin söylediği şu söz öldürdü beni: "Harddiski bozdum"

Eh ama yani. Ben 500 gblik bilgiyi nasıl tekrar dolduracağım? Yeter lan. Üçüncü oluyor bu. Her neyse, kabloda bir sorun varmış ve halletmek mümkünmüş bla bla. Servise gitti şimdi. Bir dosya ile eksik olursa büyük ihtimalle bir daha indirdiğim bütün kitapları 3 farklı harici diske kopyalayıp, yemeğimden kesip hepsini basmaya başlayacağım.

Oyunları ve resimleri düşünürüz artık.

Not #1
Naruto izlemem ama LM bana Girei diye bir şarkı attı, onunla yatıp kalkıyorum yahu.

Grimoire I - Shame On You

2010-09-10T01:57:00.000+03:00

Bana üşengeç diyen insanlara bu sıralar garip gözlerle bakmaya başladım. Hani, beni 1-2 senedir tanıyıp (tanımak derken, gerçekten tanımayı kastediyorum) diyenlere lafım yok, ancak iki sohbet edip ardından diğer insanların bana söylediklerine göre bunu söyleyenler baya komiğime gidiyor.

Bu kadar üşengeç olmamın sebebi nedir acaba? Söyleyenler düşündüler mi?

Yahu, Nes oyununu açtığımda tepkilerin ne kadar süper olduğunu gayet iyi hatırlıyordur herkes. Tamam iyi güzel, ee? Devamı? Oyunu başlattım daha ilk turda gelip 'X nasıl olacak?' diye soran adam vardı. İşin iğren. kısmı buradan sonra başlıyor, X'in nasıl yapılacağını soracaklarını bildiğim için detaylıca yazmıştım oraya.

Ee? Yazdıklarımı okumuyorsanız niye katılıyorsunuz? Üşengeç ben mi oldum? Sizin oyunları okumayıp, sadece ilk paragrafa bir de resimlere göz atıp katılmanızdan sıkıldığım için üşeniyor olabilir miyim acaba? Düşündünüz mü bunu hiç?

Artık ne oyun, ne hikaye yazasım gelmiyor. Çünkü okumadan, anlamadan yapılan yorumlar canımı sıkıyor. Bir de insanlar, kendini zeki sanıp 'şöyle yazarsam okumadığım belli olmaz sıyırırım' diye düşünüyorlar ya, öldürüyorlar beni. Hani, insan herkesi kendi kadar aptal sanırmış.

Nes benim sıkılmam yüzünden mi bitti yoksa insanların okumadan, gelip bana 'Şu nasıl yapılıyor?' demeleri yüzünden mi bitti?

Bence, insanlara isimler takmadan önce kendinizin ne b.k olduğuna dikkat edin.

Not: Bana sadece bir kez üşengeç dendi, yakın zamanda, nadir konuştuğum biri tarafından. Hani içimden ulu orta kimin üşengeç olduğunu anlatasım geldi. Sonra derin bir nefes aldım ve harita yapmaya geri döndüm.

Grimoire - Giriş

2010-09-10T01:35:00.000+03:00

Grimoire (ɡriːmˈwɑː) n. A book of sorcery and magic. A manual of black magic, for invoking spirits and demons.

Bu adı seçmemin sebeplerinden başlayacağım konuşmaya elbette.

Grimoire, anlamının yanlış anlaşılmasından ötürü (yukarıda görüldüğü gibi) pek çok kez, içinde sembol bulunan her kitaba verilen isim haline gelmiştir. İçinde pentagram bulunan her kitap Grimoire olmayacağı gibi, içinde bir tane bile çizgi olmayan Grimoire'ler de var. Buradan çıkarmanız gereken anlamı açıklayacak değilim.

İddialı bir kelime elbette.

Burayı açtım, şimdilik sadece açtım. Buraya küçük notlar, linkler ve o linklere ait notlarım/yorumlarım, belki küçük sıkılmışlıklarım ve buna benzer şeyleri yazacağım.

Kayıp Rıhtım Üyelerine Açık Mektup

2010-09-01T11:29:00.000+03:00

Şimdi, uzun uzun açıklamam lazım anladığım kadarıyla. En baştan başlayayım.

Öncelikle, her şey gaz ve toz bulutuydu.

Sonra Hayalkurgu (sanırım tabi, ben o sitede hiç bulunmadım) kapandı ve hakan dahil sanırım 3 kişi Hayal Cini sitesini kurmaya karar verdiler. Bunu niye anlatıyorum? Çünkü özgürlüklerin sonuçlarını bilmelisiniz, bilmelisiniz ki bizi anlayasınız. Heh bizim umurumuzda değil derseniz dalga geçilmeye hazır olun, patronluk taslanmaya da hazır olun.

Hayal Cini, mantıken güzel ancak uygulamada şu frmtr, donanım haber gibi kullanıcıların trollük yaptığı sitelere çok benziyordu. Aşağılama olarak algılayın bunu evet, sonuç olarak KR'nin yönetici kadrosunda değilim ve şayet olsam bile bunu kişisel görüş olarak sunmakta hiç bir sakınca görmüyorum.

Hayal Cini bu denli berbat iken, ortaya Hurin gibi bir kaç kişi çıktı. Amaçları özünde mantıklı ama o zamanlar bize (yani Hayal Cininde neredeyse başlangıçtan beri olan kişilere) oldukça katı gelebilecek kurallar gelmesine sebep oldu. Şayet, eskiden forum seks, para ve- aman pardon, ego, aşk ve birbirine açılıp forumda garip triplere girme forumu haline gelmişti.

Hurin'in önerdiği ve Hakan'ın desteklediği katı kurallarla, bu durum, ağır kayıplar verilmiş olsa bile kurtarıldı denilebilir. Şimdi eskiden siteyi bilen kişiler bana karşı çıkacaklardır ancak sitenin eski yeni haline bakınca bu konuda biraz hakkını vermek lazım emeği geçen kişilerin.

Şimdi, site bu güzel duruma gelmişken (ve ben de geri dönüp Hurin'iin Lawful Good kişiliğini Chaotic Evil'lığım ile dengelemiş, bir nevi NightWatch/DayWatch durumu yakalamışken) biz bu 'her şeye patronluk taslayan' kesim olarak diyoruz ki, tekrar içine sıçılmasın. Hani bunu istemek en büyük hakkımız. Bakalım ben 189. üyeyim ve bu sitede 1600 küsür üye var, şimdi insan düşünüyor ulan bu site üç senedir filan mevcut, bunu isteyemez miyim diye.

Sonra garip gurup bir üye çıkıp diyor ki 'Sen patronluk taslayamazsın bana ühü! Haklarım var benim! Görmezden gel!".

Bu olmuyor işte. Çünkü öyle görmezden gel diyince onu görmezden geliyorsun, bunu görmezden geliyorsun sonra forum çöplük oluyor. Bu kadar küçük şeyler forumu çöplük haline nasıl getirsin diye soranlara da buradan bir tarafımla gülüyorum, çünkü çöpler biriktikçe odayı kaplar, en kötüsü pis koku yayar. Sen kapının önünü temizlemezsen, ben bütün mahalleyi temizlerim, arada kapısının önünü temizlemeyenlerin de kafasına sıkarım. Yeterince açık mı?

Ayrıca, insanlarla dalga geçerim. Bunu yaparım, ancak şimdi hani var ya o 'Dalga geçmemem için, dalga geçilmeyecek biri olduğunu kanıtlaman gerekir..." lafı, onun tam tersine inanıyorum işte. Yani dalga geçilebilir biri olduğunu kanıtlayana kadar herkes masumdur.

Dalga geçilecek adam bulma teknikleri çok ama çok incedir, lütfen açıklamama izin ver.

Şimdi öncelikle adamın avatarı, mesajları, imzası göze batmalı. Eğer typoları bol ise sorun değil, ancak eğer ssz hrflri kllanmyrsa bu br srn. Anlatabildim mi? Veya L harfLerini büyük yapıyorsa. Bunu geçtim, eğer mesajları boşsa, tek cümlelikse, o zaman büyük bir sorun.

Ancak hepsinden daha kötüleri var, Hani üç word sayfası yazıp bir bok anlatmayacak kadar boş mesajlar yazanlar var ki, onlardan korkulur. Zaten şu yazının uzunluğu buna bir örnek, ancak merak etmeyin, anlayana (öh artık bunu da anlamıyorsanız kendinizi camdan koşarak atın) çok şey anlatır.

Durum böyle olunca ve bizler kayıtsız şartsız bir şeyleri kabul edip, çöpler konusunda titiz olunca, ortaya dalga geçilen bir kısım çıkıyor.

Efenim, şimdi şöyle anlatıyım, dalga geçilen kesim kendilerine gelip üstlerini başlarını temizlemeye, adam gibi şeyler yazmaya mı başlasınlar, yoksa biz siktiredelim mi? Bizim boşvermemiz mantıklı değil, bunu anlamanız lazım. Yani anlayacağınızı umuyorum.

Biz, bu her boka karışan tipler yani, siteyi temiz tutma konusunda kararlıyız, dalgamızı da geçer, ağacın altına mangalımızı da kurarız. Derdi olan varsa, kapı hemen header'ın altında, 'Çıkış' yazıyor bakın. ona tıklayın, sonra sağ üst köşedeki çarpıya tıklayın. Hatta cmd'yi açıp 'format c:/' yazın, biz kurtulalım sizden.

Bu fikri beğendim, böylelikle sizinle dalga geçmemiş oluruz. Nasıl fikir?

Dalga geçilmesi gerektiğini gösteren, ancak sonradan bunun tam tersini kanıtlamış, giderek iyiye giden üyeler oldu. Şimdi bizim bir konseyimiz var böyle, siyah cüppeleri giyip ellerimize bıçaklar alıp arkaya sayko bir şarkı açıp "Şu üyeyle dalga geçelim, Lord Lucifer'ın adıyla eki eki" diyoruz ya, ha işte o konseyler toplandığında o üyelerle artık dalga geçmemeye karar verdik. Çünkü iyiye gelişme göstermişlerdi.

Yahu, bir kere de sorunu kendinizde arayın lan. Sonunda 'Sorun sende değil bende' diyen klasik kız bahanesi triplerine sokacaksınız beni. Biraz aynaya bakın. Size kutsal kitabım olan 'Uçan Spagetti Canavarının Kutsal Kitabı'ndan bir bölüm okuyayım, ironiden anlayan nesle aşina olanlar anlayacaklardır. Şöyle diyor;

5. başkaları hakkında bağnaz, kadın düşmanı, nefret dolu fikirler besleyenlere aç karnına kafa tutmazsanız çok memnun olurum. önce yemek yiyin, pezevenklerin peşine sonra düşün.

Bana özet geç diyenlere ben burdan fakyu diyorum.

Okuyun lan allahsızlar o kadar yazdım...

Not: Bu kadar yazdım, uykusuz ve yorgunum, yok şurada typo yapmışsın o şurada yamuk yazmışsın yok çok küfürlü diyenin... Hala bu kadar kendi tarzıma uygun olmayan bir yazıyı, kendi tarzım olmayan bir şekilde neden yazdığımı anlamıyorsanız 16. paragrafın son üç cümlesini uygulayın.

İyi geceler, günler, aylar, yıllar.

Dipnot: Orada sansürlendiği için buraya yazmak zorunda kaldım.

Laf

2010-08-02T05:43:00.001+03:00

Hani bazı şeyleri gerçekten istersiniz de, o ortama uygun olmadığınızı düşünüp gitmezsiniz ya.

Bilmiyorum burayı okuyan herhangi kimseye oldu mu.

Konserlere gitmeme veya frp conventionlarına katılmama sebebim o. Sanki birisi gelecek ve o günün içine edecek. Kendimi felaket hissedeceğim. Sanki orada insanlara batacağım.

Bu histen kurtulmak isterdim. Çünkü verdiğim sözleri tutmamama sebep oluyor.

Ve aynı şey, üniversiteye gitmeye korkmama sebep oluyor.

Aynı şey, zamanında okul değiştirirken hiç düşünmeden "evet buna gideceğim" dememe sebep olmuştu.

Sanki hiç bir yere tam olarak ait değilim. Veya hiç bir yer benim gibi bir şeyi... neyse.

Bu da felaket bir confession'dı.

Tek dileğim, üniversite başlayınca başka bir eve çıkabilmek veya uzaklaşabilmek bu evden, aileden. Kendime gelmemi sağlayacak şey bu gibi duruyor... Göreceğiz...

Çok pis ergen yazısı oldu bu. İçimi döktüm ama, uzun zamandır yapmadığım bir şey.